Odpowiedź nadeszła tego samego popołudnia. Lauren złożyła pozew o rozwód i zażądała wyłącznej opieki nad dzieckiem, twierdząc, że wróciłem pijany, pobiłem Emily i jej groziłem. Dołączyła zdjęcia siniaków – zdjęcia zrobione przed lądowaniem mojego samolotu.
Zadzwoniła do mnie z komisariatu policji, a jej głos brzmiał pewnie.
„Powinieneś był mnie posłuchać, kiedy mówiłem ci, żebyś nie reagował przesadnie.”
„Zrobiłeś zdjęcia jej obrażeń” – powiedziałem.
„Aby ją przed tobą chronić”.
„Wiesz, że moje zapisy lotów wskazują, że jestem sześćset mil stąd.”
„Ludzie mogą zmieniać loty.”
Prawie podziwiałem tę arogancję. „W takim razie przypuszczam, że prawda będzie zależeć od znaczników czasu”.
Zamilkła na pół sekundy.
Derek chwycił telefon. „Myślisz, że twoja praca nas przeraża? Lauren dostanie dom, dziecko i połowę twoich pieniędzy. Będziesz miał szczęście, jeśli zachowasz reputację”.
Wierzyli, że zbudowali idealną historię wokół cichego człowieka.
Nie wiedzieli, że przez dwanaście lat zarabiałem na życie, starannie rozmontowując idealne historie.
Część 3
Rozprawa w trybie pilnym odbyła się czterdzieści osiem godzin później. Lauren weszła w kremowym kostiumie. Uśmiechnęła się i szepnęła, mijając mnie: „Powinieneś był dać mi to, czego chciałam”.
„Czego chciałeś?” zapytałem.
„Dom. Wolność. Czysty początek.”
Spojrzałem na Maję. „Ona nadal uważa, że to rozwód”.
W środku Lauren zeznawała pierwsza. Płakała. Opisała mnie jako osobę kontrolującą, obsesyjną i niebezpieczną. Derek przysięgał, że widział, jak biję Emily. Ich adwokat pokazał zdjęcia zrobione przez Lauren i poprosił sędziego o ochronę.
