Trzymał moją rękę w windzie tak mocno, że aż mnie bolała.
Przy drzwiach oddziału chirurgicznego, za którymi nie mógł pójść, przycisnął czoło do mojego.
„Będę tuż obok” – powiedział. „Kiedy się obudzisz, będziemy wszyscy razem. We czwórkę”.
Wtedy drzwi się zamknęły, a znieczulenie podziałało na mnie jak ciepła woda. Uśmiechnęłam się i zatopiłam.
To była ostatnia chwila mojego dawnego życia.
Po prostu jeszcze o tym nie wiedziałem.
Rozdział 2: Dlaczego odszedł
Kiedy się obudziłem, w pokoju było zbyt jasno i zbyt cicho.
Miałam wrażenie, że mój środek został otwarty, a potem znów zamknięty, bo tak właśnie było.
Pielęgniarka — na jej identyfikatorze widniał napis Mendez — regulowała mój monitor, a pierwsze słowo, które wyszło z mojego gardła, było jedynym słowem, które miało znaczenie.
"Niemowlęta."
„Są idealne” – powiedziała, a jej twarz złagodniała. „Dwie dziewczyny. Ważą siedem funtów, głośne jak cholera. Są na końcu korytarza”.
Zaczęłam płakać, tym brzydkim, wdzięcznym, drżącym płaczem.
Wtedy rozejrzałam się po małym, jasnym pokoju i płacz ustał.
„Gdzie jest Wes?” – zapytałam. „Gdzie jest mój mąż?”
Dłonie pielęgniarki Mendez pozostały nieruchome na kocu.
Na jej twarzy malowało się coś, czego nazwy nie potrafiłem nazwać przez tygodnie, ale najbliżej tego było poczucie wstydu — nie jej, ale wstydu, który skrywała z powodu kogoś innego.
„Zawołam doktora Patela” – powiedziała i zniknęła, zanim zdążyłem zapytać ponownie.
Leżałam tam, licząc płytki sufitowe i opowiadając sobie setki rozsądnych historii.
Poszedł zadzwonić do naszych rodzin.
Poszedł szukać kawy.
Wyszedł, bo widok mojego rozciętego ciała go przestraszył i wiedział, że za chwilę wróci z tym swoim nieśmiałym uśmieszkiem.
Doktor Patel przyszedł kilka minut później.
Zamknęła drzwi w ciszy, która przeraziła mnie bardziej niż jakikolwiek alarm.
Przysunęła krzesło aż do mojego łóżka i usiadła, czego lekarze nie robią, gdy mają przekazać dobre wieści.
„Holly” – powiedziała. „Musisz zachować spokój, bo dochodzisz do siebie po poważnej operacji. Możesz to dla mnie zrobić?”
