Miała swoje zdanie na temat mojej pracy, mojego gotowania i nade wszystko mojego ciała, które rok po roku nie było w stanie dać jej wnuka.
„Niektóre kobiety po prostu nie są do tego stworzone” – powiedziała mi kiedyś, siedząc przy stole w Święto Dziękczynienia, obracając pierścionek w świetle świec.
Uśmiechałam się, podawałam ziemniaki i płakałam w samochodzie.
Opowiem ci o Diane, bo ona będzie miała znaczenie później.
Ale ona nigdy nie była centrum mojego życia.
To był ból, a potem — w końcu, co niemożliwe — dwa uderzenia serca na ziarnistym, czarnym ekranie.
Kiedy zadzwonili z kliniki leczenia niepłodności i powiedzieli mi, że test jest pozytywny, usiadłam na podłodze w kuchni i nie mogłam wstać.
Kiedy badanie USG wykazało, że Wes spodziewa się bliźniąt, płakał bardziej, niż kiedykolwiek go widziałam.
„Dwa” – powtarzał. „Dwa. Udało nam się, Holly. Nasze marzenie się spełniło”.
Powinienem ci powiedzieć jeszcze jedną małą rzecz, bo to ona była przyczyną całego zajścia.
Wiele lat wcześniej, jeszcze przed Wesem, próbowałam oddać krew podczas społecznej zbiórki.
Technik spojrzał z dezaprobatą na moją próbkę, zbadał ją dwa razy i w końcu powiedział mi uprzejmie, że moja krew jest „trochę nietypowa” i że nie mogą jej wykorzystać tego dnia.
Zaśmiałem się.
Byłem młody, zdrowy, a zamieszanie, jakie wywołała u mnie nieznajoma osoba wokół fiolki, nie wydawało mi się warte zapamiętania.
Zapomniałem o tym na piętnaście lat.
Chcę, żebyś się tego trzymał, bo Wes nigdy o tym nie wiedział, a to jest powód, dla którego moje córki istnieją, a moje małżeństwo nie.
Ciąża była trudna od samego początku i jeszcze trudniejsza pod koniec.
W ostatnich tygodniach ciąży ciśnienie krwi wzrosło, a ułożenie dzieci uległo pogorszeniu. W związku z tym mój lekarz, spokojna kobieta o imieniu dr Patel, zaplanował cesarskie cięcie w znieczuleniu ogólnym tydzień wcześniej.
Wes zawiózł mnie do szpitala przed świtem.
