— Więc dlaczego kazałeś im czekać?
Daniel otarł twarz obiema dłońmi, zanim odpowiedział.
— Bo kiedy zabrali ją od ciebie, zaczęła płakać.
Głos mu się załamał.
— Cały czas patrzyła w stronę drzwi, przez które wyszłaś, a ja nie mogłem tego znieść. Zapytałem pielęgniarkę, czy mogę potrzymać ją jeszcze ten jeden ostatni raz.
Pielęgniarka cicho dodała, że Sophie uspokoiła się niemal natychmiast, kiedy Daniel wziął ją na ręce.
Daniel spojrzał wtedy na mnie i zobaczyłam w nim tego samego człowieka, który kiedyś nosił naszą córkę po korytarzu o drugiej nad ranem, dziękując za każdy jej płacz, ponieważ czekaliśmy jedenaście lat, żeby go usłyszeć.
— Położyła głowę na mojej piersi — wyszeptał. — I nagle zrozumiałem, jakie to wszystko było szalone. Tak bardzo bałem się, że stracę ją za dziesięć lat, piętnaście albo kiedykolwiek nadejdzie ten dzień, że byłem gotowy stracić ją już dzisiaj.
Nie potrafiłam nic powiedzieć.
Daniel sięgnął do kieszeni marynarki i wyjął długopis, który dała mu pracownica socjalna.
— Nigdy nie podpisałem.
Spojrzałam na długopis.
Przez wiele tygodni wierzyłam, że Daniel jest z nas silniejszy, ponieważ potrafił rozmawiać o oddaniu Sophie bez załamywania się.
Dopiero stojąc tam, zrozumiałam, że wcale nie był silniejszy.
Po prostu bał się bardziej niż ja.
— Gdzie ona jest? — zapytałam.
Pielęgniarka spojrzała w stronę wind.
— Na górze.
Nie czekałam na Daniela.
Odwróciłam się i pobiegłam.
