Do dziś pamiętam stukot swoich butów o szpitalną podłogę i ból w klatce piersiowej, kiedy dobiegłam do windy. Cały czas myślałam o Sophie wyciągającej do mnie ręce i wołającej „Mama”, podczas gdy ja siedziałam przy stole z długopisem w ręce.
Kiedy drzwi windy się otworzyły, niemal zderzyłam się z inną pielęgniarką.
Potem zobaczyłam puste krzesło Daniela przed pokojem Sophie.
A przez otwarte drzwi zobaczyłam moją córkę.
Siedziała na kolanach pielęgniarki i bawiła się małym różowym sweterkiem.
W chwili, gdy Sophie mnie zobaczyła, uśmiechnęła się.
Ten uśmiech zostanie ze mną do końca życia.
Wyciągnęła do mnie obie ręce.
— Mamo.
Wzięłam ją na ręce i przytuliłam tak mocno, że wydała cichy protestujący dźwięk.
— Przepraszam — wyszeptałam w jej włosy. — Tak bardzo przepraszam. Mama się przestraszyła.
Kilka chwil później Daniel wszedł do pokoju.
Zatrzymał się kilka kroków od nas.

Sophie spojrzała na niego i natychmiast wyciągnęła w jego stronę jedną rękę.
- Prawie.
Daniel zakrył usta dłonią.
