Po 11 latach starań w końcu urodziła się nasza córka — a potem dowiedzieliśmy się, że ma zespół Hutchinsona-Gilforda, czyli progerię. Mój mąż powiedział, że nie potrafi wychowywać dziecka, które możemy stracić tak młodo… a ja podjęłam decyzję, której do dziś nie potrafię sobie wybaczyć

CZĘŚĆ 2

Stałam przy wejściu do szpitala i patrzyłam na pielęgniarkę, podczas gdy Daniel milczał obok mnie.

— O co cię poprosił? — w końcu zdołałam powiedzieć.

Pielęgniarka rozłożyła dokument, który trzymała w ręce, i wyjaśniła, że po tym, jak podpisałam dokumenty, Daniel poprosił pracownicę socjalną, żeby niczego jeszcze nie zatwierdzała, dopóki on także nie złoży swojego podpisu. A potem, kiedy żegnałam się z Sophie, po cichu zapytał, czy nadal moglibyśmy zmienić zdanie, gdyby jedno z nas odmówiło podpisania końcowych dokumentów.

Odwróciłam się do niego.

— Wiedziałeś, że nadal możemy to zatrzymać?

Oczy Daniela natychmiast wypełniły się łzami.

— Sam już nie wiedziałem, czego chcę.

Poczułam, jak przez cały żal, który siedział we mnie od tygodni, przebija się gniew.

— Przez tygodnie przekonywałeś mnie, że oddanie jej będzie właściwą decyzją.

— Wiem.

— Patrzyłeś, jak podpisuję.

— Wiem, Emily.