CZĘŚĆ 2
Stałam przy wejściu do szpitala i patrzyłam na pielęgniarkę, podczas gdy Daniel milczał obok mnie.
— O co cię poprosił? — w końcu zdołałam powiedzieć.
Pielęgniarka rozłożyła dokument, który trzymała w ręce, i wyjaśniła, że po tym, jak podpisałam dokumenty, Daniel poprosił pracownicę socjalną, żeby niczego jeszcze nie zatwierdzała, dopóki on także nie złoży swojego podpisu. A potem, kiedy żegnałam się z Sophie, po cichu zapytał, czy nadal moglibyśmy zmienić zdanie, gdyby jedno z nas odmówiło podpisania końcowych dokumentów.
Odwróciłam się do niego.
— Wiedziałeś, że nadal możemy to zatrzymać?
Oczy Daniela natychmiast wypełniły się łzami.
— Sam już nie wiedziałem, czego chcę.
Poczułam, jak przez cały żal, który siedział we mnie od tygodni, przebija się gniew.
— Przez tygodnie przekonywałeś mnie, że oddanie jej będzie właściwą decyzją.
— Wiem.
— Patrzyłeś, jak podpisuję.
— Wiem, Emily.
