— Wiem.
— To dlaczego siedemnaście?
Uśmiechnęła się szeroko.
— Jedna jest na przyszły rok. Rezerwuję ją.
Daniel odwrócił głowę, żeby nie zobaczyła, że płacze.
Kilka miesięcy później Sophie trafiła do szpitala.
Tym razem nie było żadnych dokumentów z pytaniem, czy chcemy ją zostawić.
Było tylko jedno krzesło po każdej stronie jej łóżka.
Daniel siedział na jednym.
Ja na drugim.
I żadne z nas się nie ruszało.
Pewnego wieczoru Sophie poprosiła mnie, żebym wyjęła z szuflady złożoną kopertę.
Na przodzie napisała:
DLA MAMY I TATY — JESZCZE NIE.
Nienawidziłam tych dwóch ostatnich słów.
Sophie zmarła dziewięć dni później.
Miała szesnaście lat.
Daniel trzymał ją za jedną rękę.
Ja trzymałam drugą.
