Przez jedenaście lat błagaliśmy o dziecko, a kiedy w końcu je dostaliśmy, szesnaście lat nagle wydało się niewyobrażalnie krótkim czasem.
Czekaliśmy prawie miesiąc, zanim otworzyliśmy jej kopertę.
W środku znajdowała się jedna kartka zapisana nierównym pismem Sophie.
Napisała:

„Proszę, nie spędźcie reszty życia, mówiąc, że żyłam za krótko. Wiem, że nie dostałam tylu lat co inni ludzie, ale dostałam was. Miałam urodziny, szkołę, przyjaciół, muzykę, koktajle mleczne, ocean, głupie żarty i dom, w którym zawsze wiedziałam, że jestem kochana.”
Musiałam przestać czytać, bo przez łzy nic już nie widziałam.
Daniel czytał dalej.
Na samym dole Sophie napisała jeszcze jedno ostatnie zdanie.
„A tato, dziękuję, że nie podpisałeś tamtego dokumentu.”
Daniel przycisnął list do piersi i zaczął płakać mocniej niż kiedykolwiek od dnia, kiedy dowiedzieliśmy się, że jestem w ciąży.
Czasami nadal myślę o tamtym wejściu do szpitala.
Myślę o tym, jak niewiele brakowało, żebyśmy wsiedli do samochodu.
Jak niewiele brakowało, żebym pozwoliła strachowi podjąć najważniejszą decyzję w moim życiu.
