Po 11 latach starań w końcu urodziła się nasza córka — a potem dowiedzieliśmy się, że ma zespół Hutchinsona-Gilforda, czyli progerię. Mój mąż powiedział, że nie potrafi wychowywać dziecka, które możemy stracić tak młodo… a ja podjęłam decyzję, której do dziś nie potrafię sobie wybaczyć

Sophie słuchała, nie przerywając.

Kiedy skończył, zapytała:

— Czyli prawie mnie zostawiliście?

Daniel skinął głową.

- NIE.

— Dlaczego?

— Bo kochałem cię tak bardzo, że przerażało mnie, jak bardzo będzie bolało, jeśli cię stracę.

Sophie zmarszczyła brwi w ten charakterystyczny, zamyślony sposób.

Potem powiedziała:

— To nie ma sensu, tato.

Daniel zaśmiał się przez łzy.

— Nie. Nie ma.

Przytuliła się do niego.

— Cieszę się, że zmądrzałeś.

Taka właśnie była Sophie.

Potrafiła sprawić, że w ciągu jednej minuty najpierw płakaliśmy, a potem się śmialiśmy.

Uwielbiała truskawkowe koktajle mleczne, stare piosenki, głupie żarty i zachody słońca. Nienawidziła szpitali, ale kochała pielęgniarki. W każde urodziny nalegała, żebyśmy robili zdecydowanie za dużo zdjęć, ponieważ — jak kiedyś powiedziała — „zdjęcia sprawiają, że dzień zostaje z tobą na zawsze”.

Sophie dożyła szesnastych urodzin.

Wtedy jej zdrowie było już znacznie bardziej kruche i wiedzieliśmy, że czas zaczyna mieć inne znaczenie.

Ale nie pozwalała, by każda rozmowa dotyczyła choroby.

Na szesnaste urodziny kazała Danielowi kupić siedemnaście świeczek.

— Masz szesnaście lat — przypomniał jej.