Sophie słuchała, nie przerywając.
Kiedy skończył, zapytała:
— Czyli prawie mnie zostawiliście?
Daniel skinął głową.
- NIE.
— Dlaczego?
— Bo kochałem cię tak bardzo, że przerażało mnie, jak bardzo będzie bolało, jeśli cię stracę.
Sophie zmarszczyła brwi w ten charakterystyczny, zamyślony sposób.
Potem powiedziała:
— To nie ma sensu, tato.
Daniel zaśmiał się przez łzy.
— Nie. Nie ma.
Przytuliła się do niego.
— Cieszę się, że zmądrzałeś.
Taka właśnie była Sophie.
Potrafiła sprawić, że w ciągu jednej minuty najpierw płakaliśmy, a potem się śmialiśmy.
Uwielbiała truskawkowe koktajle mleczne, stare piosenki, głupie żarty i zachody słońca. Nienawidziła szpitali, ale kochała pielęgniarki. W każde urodziny nalegała, żebyśmy robili zdecydowanie za dużo zdjęć, ponieważ — jak kiedyś powiedziała — „zdjęcia sprawiają, że dzień zostaje z tobą na zawsze”.
Sophie dożyła szesnastych urodzin.
Wtedy jej zdrowie było już znacznie bardziej kruche i wiedzieliśmy, że czas zaczyna mieć inne znaczenie.
Ale nie pozwalała, by każda rozmowa dotyczyła choroby.
Na szesnaste urodziny kazała Danielowi kupić siedemnaście świeczek.
— Masz szesnaście lat — przypomniał jej.
