Po 11 latach starań w końcu urodziła się nasza córka — a potem dowiedzieliśmy się, że ma zespół Hutchinsona-Gilforda, czyli progerię. Mój mąż powiedział, że nie potrafi wychowywać dziecka, które możemy stracić tak młodo… a ja podjęłam decyzję, której do dziś nie potrafię sobie wybaczyć

Sophie wzruszyła ramionami.

— Moją córkę.

Uśmiechnęła się.

— I tylko tyle?

Daniel pocałował ją w czubek głowy.

— To wszystko.

Kiedy Sophie dorastała, mówiliśmy jej coraz więcej o jej chorobie. Nigdy nie chcieliśmy, żeby poznała prawdę od innego dziecka albo przypadkiem znalazła coś w internecie.

W wieku trzynastu lat rozumiała już, że jej życie może być krótsze niż życie większości ludzi.

Pewnego wieczoru zadała nam pytanie, którego Daniel bał się od dnia jej diagnozy.

— Czy umrę młodo?

Daniel mocniej ścisnął moją dłoń.

Chciałam skłamać.

Chciałam powiedzieć jej, że pewnego dnia będzie miała osiemdziesiąt lat i będzie narzekać, że jej wnuki są zbyt głośne.

Zamiast tego powiedzieliśmy jej, że nikt nie wie dokładnie, ile czasu ma przed sobą, ale jej choroba może sprawić, że jej życie będzie krótsze.

Sophie przez chwilę milczała.

Potem zapytała:

— Żałujecie, że mnie macie?

Poczułam się, jakby ktoś uderzył mnie prosto w klatkę piersiową.

— Nie.

Spojrzała na Daniela.

On już płakał.

I wtedy zrobił coś, czego się nie spodziewałam.

Opowiedział jej o tamtym dniu w szpitalu.

Nie o wszystkich bolesnych szczegółach, ale wystarczająco dużo.

Powiedział jej, że kiedy była mała, strach sprawił, że uwierzył, iż nie jest wystarczająco silny, by być jej ojcem.