„Jesteś zmęczona sama, Lena, dlatego bredzisz” – Igor próbował ją objąć, ale cofnęła się, jakby jego dotyk ją odrzucił. Jej ramię niezręcznie zawisło w powietrzu. „Jaki rozwód? Po co? Bo mama przyjeżdża, a ja będę dwa dni na wieczorze kawalerskim u przyjaciela? Nie bądźmy śmieszni. Porozmawiamy o tym jutro rano, z jasnym umysłem. Wszystko będzie dobrze”.
Próbował przekonać samego siebie. „Uspokoi się” – powtarzał sobie, leżąc wyciągnięty na skraju ich dużego łóżka, czując na plecach chłód żony. „Kobiety mówią rzeczy w gniewie, a potem się uspokajają. Nie może tak naprawdę zniszczyć naszej rodziny. Wieczór kawalerski przyjaciela to świętość. Mama mamy. Nic złego się nie stanie”. Prawie sam się o tym przekonał, gdy zapadł w niespokojny sen – sen, w którym Seryoga z niewytłumaczalnych powodów gonił go z ogromną chochlą, a matka beształa go za źle zawiązany krawat. Poranek
nie przyniósł ulgi. Lena błąkała się po mieszkaniu jak cień, milcząca i zdystansowana. Ilekroć próbował się do niej odezwać, odpowiadała pojedynczymi słowami albo udawała, że go nie słyszy. Śniadanie było przeraźliwie ciche, przerywane jedynie brzękiem łyżek. Igor czuł się zażenowany jak niegrzeczny uczeń, ale jego upór i przekonanie, że „nie wolno ulegać kaprysom kobiety”, zwyciężyły. Spakował torbę sportową, wkładając do niej dżinsy, kilka T-shirtów i sweter.
„Zadzwonię do ciebie wieczorem” – powiedział w korytarzu, wkładając buty. Lena stała w drzwiach kuchni, oparta o framugę, patrząc na niego pustym wzrokiem. „Chodź… nie dąsaj się. Mama zaraz tu będzie, przywitaj ją godnie. Wrócę za chwilę, trzy dni miną – nawet nie zauważysz”.
Nic nie powiedziała. Dopiero gdy miał otworzyć drzwi wejściowe, usłyszał jej spokojny głos:
„Resztę rzeczy zabierzesz później”.
