Planujesz wyjście ze znajomymi? Zastanów się dwa razy!

„Jesteś zmęczona sama, Lena, dlatego bredzisz” – Igor próbował ją objąć, ale cofnęła się, jakby jego dotyk ją odrzucił. Jej ramię niezręcznie zawisło w powietrzu. „Jaki rozwód? Po co? Bo mama przyjeżdża, a ja będę dwa dni na wieczorze kawalerskim u przyjaciela? Nie bądźmy śmieszni. Porozmawiamy o tym jutro rano, z jasnym umysłem. Wszystko będzie dobrze”.

Próbował przekonać samego siebie. „Uspokoi się” – powtarzał sobie, leżąc wyciągnięty na skraju ich dużego łóżka, czując na plecach chłód żony. „Kobiety mówią rzeczy w gniewie, a potem się uspokajają. Nie może tak naprawdę zniszczyć naszej rodziny. Wieczór kawalerski przyjaciela to świętość. Mama mamy. Nic złego się nie stanie”. Prawie sam się o tym przekonał, gdy zapadł w niespokojny sen – sen, w którym Seryoga z niewytłumaczalnych powodów gonił go z ogromną chochlą, a matka beształa go za źle zawiązany krawat. Poranek

nie przyniósł ulgi. Lena błąkała się po mieszkaniu jak cień, milcząca i zdystansowana. Ilekroć próbował się do niej odezwać, odpowiadała pojedynczymi słowami albo udawała, że ​​go nie słyszy. Śniadanie było przeraźliwie ciche, przerywane jedynie brzękiem łyżek. Igor czuł się zażenowany jak niegrzeczny uczeń, ale jego upór i przekonanie, że „nie wolno ulegać kaprysom kobiety”, zwyciężyły. Spakował torbę sportową, wkładając do niej dżinsy, kilka T-shirtów i sweter.

„Zadzwonię do ciebie wieczorem” – powiedział w korytarzu, wkładając buty. Lena stała w drzwiach kuchni, oparta o framugę, patrząc na niego pustym wzrokiem. „Chodź… nie dąsaj się. Mama zaraz tu będzie, przywitaj ją godnie. Wrócę za chwilę, trzy dni miną – nawet nie zauważysz”.

Nic nie powiedziała. Dopiero gdy miał otworzyć drzwi wejściowe, usłyszał jej spokojny głos:
„Resztę rzeczy zabierzesz później”.