Planujesz wyjście ze znajomymi? Zastanów się dwa razy!

„Lena, nie rób z tego wielkiej sprawy! Mama chciała tylko pomóc, chciała dobrze. Oczywiście, ma swój sposób na robienie rzeczy, ale taka już jest, co możesz zrobić? Nie przejmuj się tym.

„Nie denerwuj się?! Lena parsknęła krótkim, gorzkim śmiechem. „TY mi mówisz, żebym się nie denerwowała?! To twoja matka, pod pretekstem „dobrych intencji”, wyczyściła moją antyczną srebrną cukierniczkę tak ostrym środkiem, że teraz jest cała w plamach, tylko dlatego, że uznała, że ​​„nie jest wystarczająco błyszcząca”! A twoja matka znowu, wciąż pod pretekstem „pomocy”, ułożyła wszystkie moje książki według koloru, a nie według autora, bo uważa, że ​​to „bardziej estetyczne”!” Igor, to nie jest „staromodne”, to rażący brak szacunku dla domu, dla życia, dla cudzych spraw! To inwazja!

Podeszła do niego, patrząc na niego oczami pełnymi błyskawic.

„Co, chcesz, żebym odwołała wieczór kawalerski przez twoje… twoje przesady i kaprysy?!” On również tracił cierpliwość, broniąc zarówno matki, jak i prawa do widywania się z przyjaciółmi. „Czemu czepiasz się mojej matki?! Zachowuje się jak każda inna matka! To ty bierzesz wszystko zbyt osobiście! Moi przyjaciele nie zrozumieliby, gdybym nie poszła! Sierioga miałby do mnie żal do końca życia!”

Lena cofnęła się o krok, jej twarz nagle pociemniała. Długo wpatrywała się w niego, jakby widziała go pierwszy raz. Potem jej usta zacisnęły się w twardą, nieustępliwą linię. Jej głos był niski, ale zimny jak stal.

„Po prostu spróbuj wyjechać na weekend z przyjaciółmi, a mnie zostaw tutaj z matką! Natychmiast złożę pozew o rozwód, a ty możesz zamieszkać z nią na wsi!”

Igor był oszołomiony. Spojrzał na żonę, nie mogąc uwierzyć w to, co słyszy.

„Czy ty… czy ty mówisz poważnie? Grozisz rozwodem z powodu czegoś tak błahego? Zwariowałaś? Lena, otrząśnij się!”

Ale w jej oczach nie dostrzegł cienia wątpliwości. Tylko zimną, niezachwianą determinację. I nagle poczuł prawdziwy strach.