Płaczące dziewczyny zabrano do sypialni

Nie krzyczał. Nie biegał po podwórku. Po prostu stał, patrzył i nie mógł uwierzyć.

Po czym zdjął czapkę, przeżegnał się, choć od dawna nie był szczególnie religijny, wyjął z kieszeni papierosa i zapalił go drżącymi rękami.

Zaciągnął się kilka razy i udał się do telefonu publicznego.

„Halo, policja?” Jego głos był ochrypły. „Jest tu dziewczyna. W pobliżu wieżowca na Nabrzeżu Sokolniczeskim. Chyba nie żyje. Proszę podejść.”

Oficer dyżurny poprosił o doprecyzowanie adresu i nagrał wiadomość.

Po czterdziestu minutach na podwórze wjechał samochód.

Śledczy Grigorij Siergiejewicz Korsakow wyszedł z pokoju i zapiął marynarkę. Był człowiekiem, który widział śmierć już wcześniej. Miał za sobą służbę wojskową, lata śledztw kryminalnych i liczne sprawy, które pozostawiły gorzki ślad w jego pamięci.

Jednak patrząc na scenę, od razu zrozumiał, że sprawa nie będzie łatwa.

Eksperci pracowali z użyciem latarki. Specjalista medycyny sądowej Nikołaj Pletniew kucał obok ciała, uważnie badając ziemię i otaczające ją ślady stóp.

„Grigorij Siergiejewicz” – zawołał. „Upadek z wysokości. Sądząc po zniszczeniach, z wyższych pięter. Prawdopodobnie z siódmego lub ósmego”.

- Co jeszcze?

Pletnev zmarszczył brwi.

„Na jej ciele widać ślady urazów. Niektóre, jak się wydaje, powstały jeszcze przed upadkiem. To nie tylko obrażenia od uderzenia o ziemię. Są siniaki i otarcia. Możliwe, że została pobita”.

Korsakow podszedł bliżej.

Dziewczyna wyglądała, jakby jeszcze wczoraj mogła się śmiać, spacerować po ulicach, kupować lody, spotykać się z przyjaciółmi. Jej twarz była młodzieńcza, wręcz dziecinna.

— Dokumenty?

- NIE.

- Torba?

— Nie znaleziono.

- Dekoracje?

- NIE.

Korsakow powoli rozejrzał się po podwórzu.

— Czy ktoś mógł zabrać jej rzeczy?

— Mogło. Albo przyszła bez nich. Na razie nic nie możemy powiedzieć.

Śledczy podniósł głowę i spojrzał na wieżowiec.

Okna były ciemne. Większość mieszkańców spała. Ale na jednym piętrze paliło się światło. W oknie migotał papieros.

Korsakow zapamiętał numer piętra.

„Kolya” – powiedział cicho – „rano sprawdzimy mieszkania na górze. Zaczniemy od siódmego”.

Spojrzał ponownie na martwą kobietę.

- Kim jesteś, dziewczyno?

W tamtym momencie nie wiedział jeszcze, że śledztwo doprowadzi go do ludzi, którzy będą próbowali go zatrzymać na każdym kroku.

A interesy, które rozpocznie tej nocy, będą próbą nie tylko jego sumienia zawodowego, ale i całego systemu, w którym będzie pracował.

Część druga. Mieszkanie nr 47

Rano Korsakow poszedł na siódme piętro.

Klatka schodowa była czysta, ściany pomalowane na delikatny zielony kolor. Na podestach stały doniczkowe fikusy, a przy drzwiach leżały schludne dywaniki. W domu panowała cisza, jakby nic się nie wydarzyło w nocy.

Mieszkanie nr 47 znajdowało się na końcu korytarza.

Masywne dębowe drzwi, klamka z brązu, dzwonek.

Please click on the next page to continue reading 👇