Tuż przed występem znalazłam ją czekającą przy drzwiach audytorium.
— Denerwujesz się? — zapytałam.
— Trochę.
Poprawiła wstążkę przy kostiumie i uśmiechnęła się lekko.
— Mamo, patrz na mnie.
Ścisnęłam jej dłoń.
— Zawsze będę patrzeć.
Kilka minut później Audrey wyszła na scenę skąpaną w blasku reflektorów. Gdy muzyka miała już wybrzmieć po raz pierwszy, zaczęła szukać mnie wzrokiem w pierwszym rzędzie.
Uśmiechnęłam się, a moja córka odwzajemniła uśmiech.
