Moja 16-letnia córka, Audrey, była zachwycona, gdy najlepszy przyjaciel mojego męża, Derek, zaoferował, że będzie woził ją na zajęcia baletu. Jednak już po kilku tygodniach przestała mówić o tańcu i zaczęła się przede mną zamykać. Myślałam, że to zwykły nastoletni bunt, dopóki pewnego dnia nie odwiedziłam jej szkoły tańca bez zapowiedzi i nie odkryłam prawdy.
Audrey od zawsze kochała balet. Ćwiczyła w naszej ciasnej kuchni, korzystając z internetowych poradników i wypożyczając książki z biblioteki, ponieważ nie było nas stać na regularne lekcje.
Potem, zeszłej jesieni, zdobyła stypendium do zaawansowanej grupy młodzieżowej w renomowanej szkole baletowej.
— Mamo! Przyjęli mnie! — krzyknęła, machając telefonem.
Przytuliłam ją, ciesząc się tak samo jak ona. Problem polegał jednak na tym, że szkoła znajdowała się pięćdziesiąt minut drogi od naszego domu, a zajęcia kończyły się po dwudziestej. Mój mąż, Scott, i ja oboje pracowaliśmy do późna, więc dowożenie jej na zajęcia i odbieranie po nich wydawało się niemożliwe.
— Coś wymyślimy — obiecałam.
