– Oddaj samochód mojemu ojcu; jego się zepsuł – powiedział mąż, wsuwając kluczyki do kieszeni.

Kluczyki były ciepłe w dłoni Olii, jakby ktoś trzymał je w zaciśniętej pięści przez całą drogę. Jej ojciec stał nieopodal, zadowolony niczym mały chłopiec, i udawał, że przygląda się chmurom. Na podwórku, między dwiema topolami, lśnił niewielki, zupełnie nowy samochód – srebrny, kompaktowy mini-SUV z automatyczną skrzynią biegów.

– Tato, mówisz poważnie? – Olya początkowo nawet nie ruszyła w stronę auta. – Czy to… czy to naprawdę dla mnie?

– Dla ciebie, oczywiście, że dla ciebie – odparł Igor, machając lekko ręką. – Może to nie Rolls-Royce, ale jest całkiem nowy, ma trzyletnią gwarancję i jest niezwykle oszczędny.

– Zaraz się popłaczę.

– Nie płacz, bo jeszcze rozmażesz makijaż – zaśmiał się ojciec. – Lepiej wsiądź i sprawdź, jak ci się w nim siedzi.

Wsiadła, położyła dłonie na kierownicy i znieruchomiała. Wnętrze pachniało nowością – tym charakterystycznym zapachem, dla którego ludzie latami oszczędzają i odmawiają sobie różnych przyjemności. Olya przekręciła kluczyk i wybuchnęła śmiechem, gdy silnik cicho i płynnie ożył.

Dziesięć minut później na podwórko wyszedł Daniił – w zwykłym T-shircie i kapciach, mrużąc oczy od słońca. Obchodził samochód dookoła, dotknął lusterka bocznego, a nawet zajrzał pod jedno z kół. Jego mina zdradzała mieszankę szczerego zachwytu i kwaśnego grymasu, jakby właśnie ugryzł cytrynę.

– Niezły prezent, co? – zauważył. – Igorze Lwowiczu, a zięciom nic się nie należy?

– Zadaniem zięcia jest kochać swoją żonę – odparł spokojnie ojciec. – A to, wiesz, jest warte znacznie więcej niż jakikolwiek samochód.

– Słuszna uwaga, przyjmuję do wiadomości.