„Nie chciał brać na siebie odpowiedzialności” – powiedziała. „Znam procedurę, mamo”.

„To jego strata, kochanie.”

Kłamstwo wyrwało mi się z rąk bez trudu, bo stare kłamstwa już wiedziały, jak wpasować się w moje usta.

Zadzwonił dzwonek do drzwi.

Iris zerwała się na równe nogi. „On tu jest!”

„Zatrzymam go na dwie minuty, a ty założysz buty.”

„Nie przesłuchuj go.”

„Żadnych obietnic.”

Ryan stał na naszym ganku w smokingu, z kwiatami w dłoni.

„Dobry wieczór, pani Jane.”

„Just Jane jest w porządku. Proszę.”

„Obiecuję, że odprowadzę ją do domu o północy” – powiedział.

„Jedenasta pięćdziesiąt dziewięć. O północy zaczynam dzwonić do szpitali”.

Uśmiechnął się. „Tak, proszę pani.”

Potem Iris zeszła po schodach.

Ryan zdawał się zapomnieć, jak działają słowa.

„Wow” – powiedział cicho. „Wyglądasz pięknie”.