Następnego ranka zastałem Iris siedzącą przy kuchennym stole w mojej starej bluzie, z rozpuszczonymi lokami, które miała na sobie w czasie balu maturalnego, i wpatrującą się w herbatę.
„Czy mogę usiąść?” zapytałem.
Nie podniosła wzroku. „To twoja kuchnia”.
„Nie” – powiedziałem. „Nie w ten sposób. Mogę usiąść z tobą?”
Po chwili skinęła głową.
Usiadłem naprzeciwko niej i skrzyżowałem ręce, żeby nie sięgnąć po nią, dopóki nie będzie gotowa.
„Przepraszam” powiedziałem.
„Mówiłeś to wczoraj wieczorem.”
„Wiem. Powtórzę to tysiąc razy, bo jedne przeprosiny nie wystarczą na dwanaście lat.”
Jej oczy zaszły łzami, ale nie odrywała wzroku od kubka.
„Nie skłamałem, bo nie chciałem, żebyś go poznała” – powiedziałem. „Skłamałem, bo bardzo cię kochałem, jakbym był jedyną osobą, która mogła zapewnić ci bezpieczeństwo”.
Przełknęła ślinę. „Sprawiłeś, że poczułam się, jakby połowa mnie została odrzucona”.
"Ja wiem."
„Naprawdę?” – zapytała. „Na każdym projekcie z okazji Dnia Ojca, na każdej lekcji, na każdym spotkaniu „Zapytaj tatę” myślałam, że on wolał tam nie być”.
Mój głos drżał. „Powinnam była ci go dać poznać. Powinnam była pozwolić ci decydować, co boli, a co leczy. Wciąż wybierałam ciebie, ale coś ci odbierałam”.
Iris otarła policzek. „Nie wiem, jak ci to wybaczyć”.
„Dziś nie musisz.”
„A co jeśli będę chciała go jeszcze raz zobaczyć?”
„W takim razie nie będę ci stawał na drodze.”
