Trzy tygodnie później, podczas uroczystości ukończenia szkoły, Anthony siedział po mojej lewej stronie, a Gina obok niego.

Kiedy usłyszeliśmy imię Iris, wszyscy troje wstaliśmy.

Potem Anthony zaczekał, aż Iris pierwsza do niego dotrze. Przytuliła go, a potem podeszła do mnie.

„Nie nienawidzę cię” – wyszeptała. „Ale nie ufam ci tak samo”.

„Odzyskam to.”

„Koniec z decydowaniem, jaką prawdę mogę udźwignąć”.

„Koniec” – obiecałem.

Ryan podszedł do nas.

Iris uśmiechnęła się do niego blado. „Najgorsza historia z balu maturalnego w historii”.

„Zdecydowanie pierwsza piątka” – powiedział.

Wtedy Iris rozejrzała się po nas wszystkich.

„Jedno zdjęcie” – powiedziała. „Wszyscy”.

Staliśmy razem, niezręcznie i szczerze.

Przez dwanaście lat wierzyłam, że zbudowałam mur, który uchroni moją córkę przed cierpieniem.

Dopiero po upadku zrozumiałem najgorszą część.

Zamknąłem ją w środku.