Opiekowałam się moją 85-letnią sąsiadką, która odziedziczyła po niej spadek, ale nic mi nie zostawiła – następnego ranka zapukał jej prawnik i powiedział: „Właściwie zostawiła ci jedną rzecz”

Krzyczała na uczestników, jakby ją słyszeli.

Pewnej nocy wyciszyła telewizor i spojrzała na mnie badawczo.

„Myślisz tylko o tym, żeby przetrwać kolejny miesiąc, James. Nie masz marzeń?”

Wzruszyłem ramionami. „Chyba wolałbym dalej chodzić do baru. Może nawet zasłużyłbym na awans”.

„Cóż, myślę, że to coś” – odpowiedziała.

Tej zimy dała mi parę zielonych, dzierganych skarpetek. Były tak brzydkie, że nie wiedziałam, czy być wdzięczna, czy obrażona.

„Zrobiłam je dla ciebie” – powiedziała, wciskając mi je w pierś. „Żeby twoje stopy nie zamarzły”.

"Czy nie masz marzeń?"

W barze Joe zauważył, że po zmianie wybiegam z domu i zaczął mnie krytykować.

„Masz już dziewczynę?” zapytał pewnego popołudnia.

„Pomagam pani Rhode.”

O mało nie upuścił dzbanka z kawą ze śmiechu. „Ta twarda stara baba? Pomagasz jej w czym?”

Opowiedziałem mu o wszystkim.

Na koniec skinął głową i powiedział: „Cóż. To cholernie dziwne. Ale ona cię lubi. To nie jest nic”.

Wzruszyłem ramionami, jakby mnie to nie obchodziło, ale myślałem o tym cały dzień. Nie miałem pojęcia, jak to jest mieć rodzinę, ale wyobrażałem sobie, że to trochę jak relacja, jaką miałem z panią Rhode.

Joe zauważył, że po każdej zmianie wybiegam z domu.

A potem nadszedł poranek, kiedy ją znalazłem.