Krzyczała na uczestników, jakby ją słyszeli.
Pewnej nocy wyciszyła telewizor i spojrzała na mnie badawczo.
„Myślisz tylko o tym, żeby przetrwać kolejny miesiąc, James. Nie masz marzeń?”
Wzruszyłem ramionami. „Chyba wolałbym dalej chodzić do baru. Może nawet zasłużyłbym na awans”.
„Cóż, myślę, że to coś” – odpowiedziała.
Tej zimy dała mi parę zielonych, dzierganych skarpetek. Były tak brzydkie, że nie wiedziałam, czy być wdzięczna, czy obrażona.
„Zrobiłam je dla ciebie” – powiedziała, wciskając mi je w pierś. „Żeby twoje stopy nie zamarzły”.
"Czy nie masz marzeń?"
W barze Joe zauważył, że po zmianie wybiegam z domu i zaczął mnie krytykować.
„Masz już dziewczynę?” zapytał pewnego popołudnia.
„Pomagam pani Rhode.”
O mało nie upuścił dzbanka z kawą ze śmiechu. „Ta twarda stara baba? Pomagasz jej w czym?”
Opowiedziałem mu o wszystkim.
Na koniec skinął głową i powiedział: „Cóż. To cholernie dziwne. Ale ona cię lubi. To nie jest nic”.
Wzruszyłem ramionami, jakby mnie to nie obchodziło, ale myślałem o tym cały dzień. Nie miałem pojęcia, jak to jest mieć rodzinę, ale wyobrażałem sobie, że to trochę jak relacja, jaką miałem z panią Rhode.
Joe zauważył, że po każdej zmianie wybiegam z domu.
A potem nadszedł poranek, kiedy ją znalazłem.
