"Wiem wystarczająco dużo."
Brzmiało to szalenie. Pewnie tak było. Ale potrzebowałem pieniędzy i coś we mnie chciało jej uwierzyć.
Więc wyciągnąłem rękę i powiedziałem: „Zgoda”.
Na początku było dokładnie tak, jak mówiła. Zawoziłam ją na wizyty lekarskie, robiłam zakupy i segregowałam jej tabletki do plastikowych pojemników, opisanych według dnia.
Naprawiłem zawias w szafce, wyczyściłem rynnę, wymieniłem żarówki i wyniosłem śmieci.
Ona narzekała przez cały czas.
Wyciągnąłem rękę i powiedziałem: „Zgoda”.
"Spóźniłeś się."
„Minęły cztery minuty.”
"Wciąż późno."
Mówiłem jej, że jest niemożliwa, a ona odpowiadała: „A jednak ciągle wracasz”.
Powoli, bez słów żadnego z nas, wszystko się zmieniło.
Zaczęła mnie prosić, żebym został na kolację. Jej gotowanie było okropne, ale udawała, że się obraziła, gdy to zauważyłem.
Powoli, bez słów żadnego z nas, wszystko się zmieniło.
Kiedyś zrobiła mi klopsiki tak suche, że wypiłem trzy szklanki wody, próbując je przełknąć.
„To straszne” – powiedziałem jej.
Wskazała na mnie widelcem. „To umrzyj głodny”.
Czasami wieczorami oglądaliśmy razem teleturnieje. Krzyczała na uczestników, jakby ją słyszeli.
Opowiedziała mi o swoim życiu, a ja zacząłem opowiadać jej rzeczy, o których zazwyczaj nie mówię nikomu: o domach dziecka, o tym, jak nauczyć się nie przywiązywać do niczego i o tym, że nigdy nie planuję niczego poza kolejną wpłatą czynszu, bo liczenie na cokolwiek więcej wydawało się niebezpieczne.
