Opiekowałam się moją 85-letnią sąsiadką, która odziedziczyła po niej spadek, ale nic mi nie zostawiła – następnego ranka zapukał jej prawnik i powiedział: „Właściwie zostawiła ci jedną rzecz”

Joe zatrudnił mnie, ponieważ jedna z jego kelnerek zrezygnowała w trakcie porannego szczytu, a ja akurat weszłam i zapytałam, czy potrzebuje pomocy.

Spojrzał na mnie od stóp do głów i zapytał: „Niosłaś kiedyś ze sobą trzy talerze na raz?”

Powiedziałem: „Nie”.

Wzruszył ramionami. „Masz dziesięć minut na naukę”.

Potem dostałem pracę w Joe's Diner.

Taki właśnie był Joe — bezpośredni, groźnie wyglądający, zbudowany jak lodówka, a przy tym jeden z najporządniejszych ludzi, jakich kiedykolwiek spotkałem.

Pod koniec długiej zmiany wciskał mi hamburgera i frytki, mówiąc: „Zjedz, zanim zemdlejesz, i zrób dla mnie dodatkową papierkową robotę”.

Czasami po zamknięciu zostawałam i pomagałam wycierać blaty, podczas gdy on narzekał na dostawców, koszty jedzenia, zepsute zamrażarki i ludzi, którzy zamawiali jajka „średnio-średnio-dojrzałe”.

Pani Rhode przychodziła każdego wtorku i czwartku rano punktualnie o ósmej.

Czasami po zamknięciu sklepu zostawałem i pomagałem wycierać blaty.

Kiedy pierwszy raz jej usługiwałam, zmrużyła oczy, patrząc na mój identyfikator.

„James” – powiedziała. „Wyglądasz na tak zmęczonego, że mógłbyś się zapaść w mój gofr”.

"Długi tydzień."

Prychnęła. „Spróbuj być 85-latką”.

Tak się poznaliśmy.

Potem już zawsze pytała o mnie.

"Wyglądasz na tak zmęczonego, że mógłbyś się zapaść pod mój gofr."

„Czy kiedykolwiek się uśmiechasz, synu?” zapytała kiedyś.

"Czasami."

"Wątpię."