Joe zatrudnił mnie, ponieważ jedna z jego kelnerek zrezygnowała w trakcie porannego szczytu, a ja akurat weszłam i zapytałam, czy potrzebuje pomocy.
Spojrzał na mnie od stóp do głów i zapytał: „Niosłaś kiedyś ze sobą trzy talerze na raz?”
Powiedziałem: „Nie”.
Wzruszył ramionami. „Masz dziesięć minut na naukę”.
Potem dostałem pracę w Joe's Diner.
Taki właśnie był Joe — bezpośredni, groźnie wyglądający, zbudowany jak lodówka, a przy tym jeden z najporządniejszych ludzi, jakich kiedykolwiek spotkałem.
Pod koniec długiej zmiany wciskał mi hamburgera i frytki, mówiąc: „Zjedz, zanim zemdlejesz, i zrób dla mnie dodatkową papierkową robotę”.
Czasami po zamknięciu zostawałam i pomagałam wycierać blaty, podczas gdy on narzekał na dostawców, koszty jedzenia, zepsute zamrażarki i ludzi, którzy zamawiali jajka „średnio-średnio-dojrzałe”.
Pani Rhode przychodziła każdego wtorku i czwartku rano punktualnie o ósmej.
Czasami po zamknięciu sklepu zostawałem i pomagałem wycierać blaty.
Kiedy pierwszy raz jej usługiwałam, zmrużyła oczy, patrząc na mój identyfikator.
„James” – powiedziała. „Wyglądasz na tak zmęczonego, że mógłbyś się zapaść w mój gofr”.
"Długi tydzień."
Prychnęła. „Spróbuj być 85-latką”.
Tak się poznaliśmy.
Potem już zawsze pytała o mnie.
"Wyglądasz na tak zmęczonego, że mógłbyś się zapaść pod mój gofr."
„Czy kiedykolwiek się uśmiechasz, synu?” zapytała kiedyś.
"Czasami."
"Wątpię."
