Opiekowałam się moją 85-letnią sąsiadką, która odziedziczyła po niej spadek, ale nic mi nie zostawiła – następnego ranka zapukał jej prawnik i powiedział: „Właściwie zostawiła ci jedną rzecz”

Kiedy wróciłem do wynajętego mieszkania, bolała mnie klatka piersiowa.

Wszedłem do środka, zamknąłem drzwi i upadłem na łóżko, nie zdejmując butów.

Na początku czułam tylko złość, potem upokorzenie, a potem to okropne, znajome uczucie bycia idiotą w historii, którą wszyscy zrozumieli przede mną.

Ale pod tym wszystkim kryło się coś gorszego.

Żal. Bo gdzieś po drodze zacząłem wierzyć, że jestem dla pani Rhode tak samo ważny, jak ona dla mnie.

Pod tym wszystkim kryło się coś gorszego.

Dorastałem w rodzinie zastępczej, więc może powinienem był wiedzieć lepiej.

Moja matka porzuciła mnie zaraz po urodzeniu, a mój ojciec gnił w więzieniu.

Wcześnie nauczyłam się, że dorośli mogą mówić wszystko, co chcą, i nic nie znaczy to dla nich. Nauczyłam się szybko pakować, trzymać ważne rzeczy w jednym miejscu i nie płakać przy obcych, jeśli tylko mogłam.

Kiedy osiągnęłam pełnoletność, wyjechałam z dwoma workami na śmieci pełnymi ubrań i bez żadnego planu.

Znalazłem się w tym mieście, bo czynsze były niskie i nikt nie zadawał pytań.

Może powinnam była wiedzieć lepiej.

Pracowałem na kilku kiepskich stanowiskach u jeszcze gorszych szefów, żeby utrzymać się na powierzchni.

Potem dostałam pracę w Joe's Diner. Od razu mi się spodobało.