– Oddaj samochód mojemu ojcu; jego się zepsuł – powiedział mąż, wsuwając kluczyki do kieszeni.

– Wszystko jest całkowicie legalne, Daniu. Nawet dokumenty są w porządku. Patrz – podnoszę ręce do góry. Widzisz? Ręce – w górę.

Wybiegł z mieszkania, jakby go ktoś gonił. Następnego ranka wrócił z Larisą. Weszła pierwsza, szybkim krokiem, i zaczęła, ledwie przekroczyła próg:

– Olu! Co to ma znaczyć?! Bezczelna kobieto! Mojemu mężowi poskąpiłaś samochodu, a własnego syna okradłaś!

– Dzień dobry, Lariso Nikołajewno. Proszę zdjąć buty; mam jasną podłogę.

– Nie próbuj odwracać uwagi! Ukradłaś samochód!

– „Kradnie” się wtedy, gdy nie ma się dokumentów. Ja dokumenty mam. Nic nie ukradłam – po prostu dokonałam „przesunięcia zasobów”, dokładnie tak, jak to jest w zwyczaju w waszej rodzinie.

– Zraziłaś do siebie wszystkich!

– Nie. Po prostu przestałam być „wygodna”. Może wygląda to tak samo, ale to zupełnie co innego.

Daniił stał za matką, z twarzą zaczerwienioną od wściekłości, ciężko dysząc przez nos.

– Oddaj mi kluczyki do mojego samochodu.

– Do *twojego* samochodu? – Ola podeszła prosto do niego. – Czy wczoraj prosiłeś mnie o niego w ten sposób? Bo wczoraj prosiłeś tak, Daniu.

Szybkim, zdecydowanym ruchem wyrwała mu z palców brelok – ten, przy którym był klucz do mieszkania. Nie zdążył nawet zacisnąć dłoni.

– Co do diabła?! – Nie. To mieszkanie jest moje. Należało do mnie jeszcze przed ślubem. Tak samo jak samochód – też jest mój. Nie podobało ci się, kiedy ktoś ci coś zabrał? Mnie wczoraj też nie było zbyt przyjemnie.

Daniilowi ​​opadła szczęka. Larisa nagle zamilkła – całkowicie, lodowato ucichła. Stała pod ścianą, wpatrując się w pęk kluczy w dłoni synowej; na jej twarzy malował się czysty, ludzki strach – zrozumiała, jak to wszystko mogło się skończyć, i bała się wypowiedzieć choćby jedno słowo za dużo.

– Olya… – zaczął Daniil.

– Łap.

Rzuciła mu inny zestaw kluczy – złapał je odruchowo obiema rękami. Kluczyki do białego crossovera. Z pilotem.

– Na sąsiednim podwórku, w drugim rzędzie, przy niebieskim vanie – powiedziała Olya. – Artyom wziął go na półgodzinną przejażdżkę i odstawił z powrotem. Sama go o to poprosiłam.

– Czyli… był tam? Przez cały czas?