Połączenie zostało przerwane. Ola odłożyła telefon i usiadła na kanapie, sztywna jak napięta stalowa linka. Czterdzieści minut później Daniil wjechał na podwórko swoich rodziców i wysiadł z auta, wyglądając na zadowolonego z siebie; na palcu kołysały się kluczyki. Jego ojciec stał już przy wejściu do budynku – bez kurtki, w spodniach dresowych – z twarzą zastygłą w kamienny wyraz.
– Czyj to samochód?
– Olii. To nie ma z niczym żadnego związku.
– Właśnie do mnie dzwoniła. – Wiktor Pawłowicz podszedł bliżej. – Skłamałeś mi, mówiąc, że twój samochód się zepsuł?
– Tato, ja…
– Okłamałeś mnie, a do tego oskubałeś własną żonę. Zdajesz sobie sprawę, co zrobiłeś? To podły, tani i brudny numer, Danya.
– Chciałem to zrobić dla ciebie!
– Dla mnie? Gdybyś robił to dla mnie, dałbyś coś własnego. Zamiast tego oddałeś cudzą własność – a na dodatek zrzuciłeś ten problem na mnie.
Wziął kluczyki, wsiadł do niewielkiego, srebrnego crossovera, wyjechał z podwórka z ostrożnością i spokojem starszego człowieka, a dwadzieścia minut później zaparkował przed blokiem Olii. Olya wyszła na zewnątrz. Bez słowa włożył jej kluczyki w dłoń, skinął szorstko głową i ruszył w stronę przystanku autobusowego.
Daniil przyjechał taksówką około północy. Białego crossovera nie było na podwórku. Objechał teren dwukrotnie, po czym wpadł do mieszkania z twarzą wykrzywioną wściekłością.
– Gdzie jest samochód?!
– A, to ty? – Olya nawet nie podniosła wzroku. – Jest u Artioma, męża Julki. Niech chłopak korzysta; ma daleko do pracy.
– Ty… oddałaś mój samochód jakiemuś obcemu facetowi?!
– Artiom nie jest obcy, to rodzina. No, powiedzmy, że daleki krewny – przyznała. „Ale to ty mnie nauczyłeś: ten, kto ma samochód, powinien pomagać innym. Po prostu zastosowałem twoją własną metodę. Musisz przyznać, że wyszło całkiem zgrabnie”.
„Kupiłem go na kredyt! Będę go spłacał przez pięć lat!”
„Wiem. Ja…”
…i dodała: „To ty płacisz”. Nic się nie zmieniło.
– Nie miałaś prawa!
– Miałam – odparła Ola, wreszcie podnosząc na niego wzrok. – Pełnomocnictwo ogólne. Pełne. Sam je wystawiłeś, pamiętasz? Chciałeś, żebym poczuła się jak współwłaścicielka. No cóż, zdecydowanie się tak poczułam.
– Oddaj samochód!
