Tego wieczoru wszedł do pokoju z miną człowieka, który wcześniej ćwiczył swoją kwestię przed lustrem.
– Oddasz swój samochód mojemu ojcu; jego się zepsuł – oznajmił mąż, chowając własne kluczyki do kieszeni.
Ola powoli odłożyła telefon.
– Powtórz to jeszcze raz – muszę zapisać to dla potomności.
– Ola, nie zaczynaj. Samochód mojego taty jest niesprawny, a on potrzebuje auta na miesiąc. Twój i tak tylko stoi na podjeździe.
– Stoi na podjeździe, bo nim jeżdżę – to nie jest pomnik! – Ola wstała. – A dlaczego akurat mój? Przecież masz własny. Zupełnie nowy, ten biały.
– Muszę nim jeździć, żeby się przemieszczać!
– A on nie musi? Słuchaj, Dan, wytłumaczę ci to łopatologicznie. – Uniosła dłoń. – Wiktor Pawłowicz… czyim jest ojcem? Twoim. Kto powinien mu pomóc w pierwszej kolejności? Ty. Masz samochód? Masz. No i proszę, problem rozwiązany. Nawet nie musiałam brudzić sobie rąk kredą.
– Po prostu robisz problemy!
– Dokonuję obliczeń. Może wygląda to podobnie, ale efekt jest zupełnie inny.
– To przecież nie jest dla ciebie obcy człowiek! – Nie jest obcy, dlatego nie odzywam się do niego w niegrzeczny sposób. Ale z pewnością nie mam obowiązku przesiadać się do autobusu tylko po to, żeby mój syn nie musiał mieć wyrzutów sumienia.
Daniił drgnął. Gwałtownym, gniewnym ruchem podszedł do szafki nocnej, na której leżały kluczyki, i wyrwał jej je niemal prosto z ręki.
– Dość. Koniec gadania.
– Co ty właśnie zrobiłeś? – zapytała cicho Ola.
– Zrobiłem to, co powinno było zostać zrobione od samego początku.
Wyszedł. Drzwi zatrzasnęły się z hukiem; chwilę później na dole rozległ się sygnał alarmu samochodowego i auto odjechało z podwórka. Ola stała bez ruchu przez jakieś dziesięć sekund, po czym wybrała numer.
– Wiktorze Pawłowiczu, dobry wieczór. Z tej strony Ola. Dzwonię, żeby poinformować: nie wyraziłam zgody na korzystanie z mojego samochodu. Ani ustnie, ani pisemnie – w żaden sposób.
– Olu, nie rozumiem…
– Daniił siłą zabrał mi kluczyki. Jeśli samochód nie wróci dziś na podwórko, jutro rano złożę oficjalne zawiadomienie o korzystaniu z mojej własności bez mojej zgody. To nie jest groźba, to ostrzeżenie. Jest między nimi różnica.
– Zaraz, ja o niczym nie wiedziałem…
