– Oddaj samochód mojemu ojcu; jego się zepsuł – powiedział mąż, wsuwając kluczyki do kieszeni.

– Dokładnie to, co powiedziałam. To twój samochód, twój kredyt. Ani grosz – ani rubel, ani kopiejka – nie pójdzie z naszego wspólnego budżetu. Nawet dla żartu, nawet w drodze wyjątku, „tylko tym razem”.

– Olya, na miłość boską, przecież jesteśmy rodziną!

– Rodzina to wtedy, gdy decyzje podejmuje się wspólnie. Jeśli ktoś podejmuje decyzję sam, a płacić za nią muszą wszyscy inni – to znaczy, że działa na własną rękę, kosztem pozostałych.

– Zrobiłaś się chciwa.

– Zrobiłam się ostrożna. Chciwość to pragnienie tego, co należy do kogoś innego. Ja po prostu pilnuję tego, co moje.

Daniil trzasnął drzwiami samochodu, wszedł do domu i przez resztę wieczoru milczał. Trzy dni później wrócił z jakimiś papierami; wyciągnął teczkę – a właściwie po prostu plik dokumentów – podając ją z ostrożną, przepraszającą miną.

– Proszę. Pełnomocnictwo dla ciebie. Do tego samochodu. Pełne uprawnienia.

– Po co?

– Żebyś zrozumiała: nie odsuwam cię na bok. To nasze auto.

– To twój samochód, a ja jestem pełnomocnikiem – doprecyzowała Olya. – Mimo wszystko, to miły gest. Dziękuję. – Więc może mógłbyś… no wiesz, pokryć przynajmniej jedną trzecią płatności?

– Aha, czyli o to chodzi. – Ułożyła dokumenty w równy stosik. – Dan, właśnie próbowałeś mi sprzedać ser z pułapki na myszy, a teraz dziwisz się, że mysz czyta skład?

– Jesteś nie do zniesienia.

– Za to przewidywalna. W małżeństwie to ma większą wartość.

Poskarżył się ojcu. Wiktor Pawłowicz wysłuchał go, pokiwał głową, a potem nagle zapytał, gdzie syn wziął kredyt – i na jaki procent. Tydzień później zadzwonił ponownie.

– Dan, sprzedałem swój samochód.

– Sprzedałeś? Jak to?

– Po prostu. Zamówiłem nowy, będzie za miesiąc. W międzyczasie pożyczę twój – muszę codziennie gdzieś dojeżdżać.

– Tato… – zawahał się Daniił. – Coś wymyślę.