– Oddaj samochód mojemu ojcu; jego się zepsuł – powiedział mąż, wsuwając kluczyki do kieszeni.

– Zdaję. Brzmi jak harmonogram. Harmonogramy bywają nieco suche w odbiorze, ale przynajmniej nikt się nie spóźnia.

– Daniił to dobry człowiek, ale ty nim manipulujesz, żeby osiągnąć własne cele!

– Jest dobry, bo dobrze go pani wychowała. Nie próbuję tego zniweczyć – po prostu czerpię z tego korzyści.

Larisa z trzaskiem odłożyła słuchawkę. Tego wieczoru w kuchni długo żaliła się mężowi – że synowa ją „lekceważy”, że „kiedyś tak nie było” i że „odkąd dostała samochód, zadziera nosa”. Wiktor Pawłowicz potakiwał, choć myślami był gdzie indziej: sam jeździł samochodem codziennie, a jego własne auto ostatnio zaczęło szwankować.

Dwa miesiące później Daniił przyjechał do domu białym crossoverem. Stanął przy wejściu, z rękami w kieszeniach, promieniejąc niczym wypolerowana moneta.

– Olya! Chodź na dół!

Zeszła. Spojrzała na samochód. Spojrzała na męża…

Obeszła samochód i znów spojrzała na męża.

– A gdzie ten stary, po twoim dziadku?

– Sprzedałem.

– Wspaniale. A ten?

– Kupiłem na kredyt. Na pięć lat. Wpłata własna pochodziła ze sprzedaży tamtego.

– Danielu – powiedziała Olya, używając jego pełnego imienia; był to znak, że mówi śmiertelnie poważnie. – Nie skonsultowałeś się ze mną.

– A co tu było konsultować? Jestem mężczyzną, więc podjąłem decyzję.

– Jesteś mężczyzną i podjąłeś decyzję – więc jako mężczyzna sam za to zapłacisz.

Zaśmiał się, ale nagle urwał.

– Co masz na myśli?