Dzień później zadzwoniła Larisa. Jej głos był przesłodzony – tą specyficzną, aż mdłą słodyczą, która zawsze zwiastuje jakąś prośbę.
– Oleńko, słoneczko! Masz jutro wolny czas?
– Zależy w jakim celu.
– Podwiozłabyś mnie na daczę? Muszę zawieźć tam sadzonki – mam kilka skrzynek, a sama ich nie udźwignę.
– Dobrze – odparła Ola. – Załatwię to.
Rozłączyła się i wybrała numer do męża.
– Dan, twoja mama chce jutro pojechać na daczę z sadzonkami. Mógłbyś ją zabrać?
– Zaraz… *ja*? – zakrztusił się niemal. – Przecież prosiła *ciebie*.
– Prosiła o samochód. Mamy w rodzinie trzy auta: twojego ojca, twoje i moje. Moje jest jutro zajęte. Zatem przechodzimy do kolejnej pozycji na liście.
– Ol, żartujesz sobie?
– Optymalizuję zasoby. To dwie różne rzeczy… no, może nie do końca to samo – poprawiła się, uśmiechając do słuchawki. – Dan, to twoja rodzina i twoje sadzonki. Logika jest niepodważalna.
Pomruczał coś pod nosem, ale pojechał. Kiedy Larisa zobaczyła na podwórku syna, a nie synową, spojrzała na niego z takim zdziwieniem, jakby zamiast ciasta wręczono jej hantel. W milczeniu załadowała skrzynki, zaciskając usta w wąską, twardą linię. W drodze powrotnej zadzwoniła do Oli – po przesłodzonym tonie nie było już ani śladu. – Olya, co ty sobie wyobrażasz? Prosiłam *ciebie* – ciebie konkretnie!
– Słyszałam. I rozwiązałam problem. – Czy sadzonki są całe? – Są.
– Prosiłam, żebyś się tym zajęła!
– Lariso Nikołajewno – odparła Olya spokojnym głosem – ma pani męża z samochodem i syna z samochodem. Ja jestem na końcu tej listy. Nie dlatego, że robię jakieś problemy – po prostu nie jestem, niech mi pani wybaczy, całodobową usługą transportową.
– Zdajesz sobie w ogóle sprawę, jak to brzmi?
