– Dania, wsiadaj! Zabiorę cię na przejażdżkę! – zawołała Olya. – Tylko pozbądź się tych kapci – wyglądasz, jakbyś właśnie uciekła z łaźni. – Usiadł na miejscu pasażera i przez niemal całą drogę milczał. Przesunął dłonią po desce rozdzielczej, sprawdził działanie klimatyzacji i dwukrotnie zapytał o zużycie paliwa. Jego własny samochód miał jedenaście lat – był to solidny sedan, który dostał od dziadka; dziadek dbał o niego tak, jakby był cenną rodzinną pamiątką.
– Silnik jest żwawy – zauważył w końcu Daniił. – Ale tym autem nie dojedziesz na daczę. Tam jest błoto.
– Dan, to auto ma większy prześwit niż twoje „oczko w głowie” – zakpiła Ola. – Da radę.
– Zobaczymy.
– O, na pewno zobaczymy.
Tego wieczoru wpadli jego rodzice – „tylko na pięć minut, żeby rzucić okiem”. Wiktor Pawłowicz obszedł samochód dookoła, podobnie jak wcześniej jego syn, tyle że wolniej i z miną człowieka, który zaraz wygłosi ostateczny werdykt. Łarisa stała nieco z boku, z delikatnym, wymuszonym uśmiechem na ustach.
– Piękny – stwierdził Wiktor Pawłowicz. – I całkowicie bezużyteczny.
– Zaczyna się – mruknęła Ola.
– Nic się nie zaczyna, po prostu wyjaśniam pewne kwestie. Po pierwsze: ubezpieczenie. Po drugie: przeglądy w autoryzowanym serwisie, póki auto jest na gwarancji. Po trzecie: opony – zimowe i letnie, plus ich przechowywanie. Po czwarte: paliwo. Czy w ogóle to przeliczyłaś?
– Przeliczyłam – odparła Ola, zachowując całkowity spokój. – Ubezpieczenie jest już załatwione. Przeglądy robi się raz w roku i znam ich koszt. Mam komplet opon. Zużycie paliwa w mieście wynosi sześć i pół litra na sto kilometrów.
– Sześć i pół – powtórzył z wyraźnym sceptycyzmem. – Wiktorze Pawłowiczu, ja nie korzystam z usług wróżek; zaglądam do komputera pokładowego. On nie potrafi kłamać – w końcu nie jest żadnym krewnym.
Larisa zakaszlała. Daniił prychnął, po czym natychmiast przybrał surowy wyraz twarzy.
– Zrobiłaś się dość śmiała – zauważył Wiktor Pawłowicz.
– Zrobiłam się oszczędna. Te dwie cechy idą ze sobą w parze.
