– Oddaj samochód mojemu ojcu; jego się zepsuł – powiedział mąż, wsuwając kluczyki do kieszeni.

– Dania, wsiadaj! Zabiorę cię na przejażdżkę! – zawołała Olya. – Tylko pozbądź się tych kapci – wyglądasz, jakbyś właśnie uciekła z łaźni. – Usiadł na miejscu pasażera i przez niemal całą drogę milczał. Przesunął dłonią po desce rozdzielczej, sprawdził działanie klimatyzacji i dwukrotnie zapytał o zużycie paliwa. Jego własny samochód miał jedenaście lat – był to solidny sedan, który dostał od dziadka; dziadek dbał o niego tak, jakby był cenną rodzinną pamiątką.

– Silnik jest żwawy – zauważył w końcu Daniił. – Ale tym autem nie dojedziesz na daczę. Tam jest błoto.

– Dan, to auto ma większy prześwit niż twoje „oczko w głowie” – zakpiła Ola. – Da radę.

– Zobaczymy.

– O, na pewno zobaczymy.

Tego wieczoru wpadli jego rodzice – „tylko na pięć minut, żeby rzucić okiem”. Wiktor Pawłowicz obszedł samochód dookoła, podobnie jak wcześniej jego syn, tyle że wolniej i z miną człowieka, który zaraz wygłosi ostateczny werdykt. Łarisa stała nieco z boku, z delikatnym, wymuszonym uśmiechem na ustach.

– Piękny – stwierdził Wiktor Pawłowicz. – I całkowicie bezużyteczny.

– Zaczyna się – mruknęła Ola.

– Nic się nie zaczyna, po prostu wyjaśniam pewne kwestie. Po pierwsze: ubezpieczenie. Po drugie: przeglądy w autoryzowanym serwisie, póki auto jest na gwarancji. Po trzecie: opony – zimowe i letnie, plus ich przechowywanie. Po czwarte: paliwo. Czy w ogóle to przeliczyłaś?

– Przeliczyłam – odparła Ola, zachowując całkowity spokój. – Ubezpieczenie jest już załatwione. Przeglądy robi się raz w roku i znam ich koszt. Mam komplet opon. Zużycie paliwa w mieście wynosi sześć i pół litra na sto kilometrów.

– Sześć i pół – powtórzył z wyraźnym sceptycyzmem. – Wiktorze Pawłowiczu, ja nie korzystam z usług wróżek; zaglądam do komputera pokładowego. On nie potrafi kłamać – w końcu nie jest żadnym krewnym.

Larisa zakaszlała. Daniił prychnął, po czym natychmiast przybrał surowy wyraz twarzy.

– Zrobiłaś się dość śmiała – zauważył Wiktor Pawłowicz.

– Zrobiłam się oszczędna. Te dwie cechy idą ze sobą w parze.