- No cóż, mama mówi, że tak będzie uczciwiej. To sposób na oszczędzanie pieniędzy, panie. Spróbujmy.
Coś w Irze pękło. Postawiła miskę z sałatką na stole z takim hukiem, że ciocia Luda się skrzywiła.
„Dobrze” – głos Iry stał się lodowaty jak styczniowy wiatr. „Każdy sam dla siebie. Zapamiętaj ten dzień”.
Styczeń okazał się śnieżny i wietrzny. Nowe życie zaczęło się natychmiast, bez żadnego wstępu.
Ira pracowała jako pomoc kucharska w restauracji Uyut. To była ciężka praca, dwunastogodzinne zmiany, gorąco i parno, ale zespół był serdeczny i gościnny. Wcześniej Ira nosiła torby z zakupami do domu, gotowała trzydaniowe obiady, żeby zadowolić męża, prała i sprzątała. Teraz zmieniła taktykę.
Personel restauracji miał prawo do dwóch posiłków dziennie. Jedzenie było wyśmienite: sycące zupy, gulasze mięsne, świeże sałatki. Szef kuchni, wujek Misza, rosły Ormianin o życzliwych oczach, zawsze mawiał: „Iroczka, ci, którzy ciężko pracują, powinni dobrze jeść. Weź trochę, nie krępuj się, zabierz trochę do domu”.
Ale Ira nie zabrała nic do domu. Zaczęła jeść śniadania, obiady i kolacje w pracy. Wróciła do domu najedzona i spokojna. Kupowała sobie tylko poranne jogurty, owoce i dobrą herbatę.
W domu lodówka była podzielona na półki. Górna należała do Iry. Stały na niej słoiki z jogurtem greckim, serem i awokado. Dolne należały do Żeni. Na początku były tam pierogi, tania kiełbasa i bochenek chleba.
Żenia, przyzwyczajona do domowych kotletów i sycącego barszczu, szybko posmutniała. Praca ładowacza wymaga kalorii. Samymi kanapkami długo się nie wyżywi – nie starczy sił, żeby przesunąć szafki.
„Ira, pójdziemy na kolację?” zapytał pewnego dnia, zaglądając do pustego rondla.
„Jadłem w pracy, Żenia. Mamy oddzielne budżety. Każdy się żywi. Ugotuj sobie makaron.”
Żenia ponuro żuł pusty makaron, a Ira, nałożywszy maseczkę na twarz, czytał książkę. Nagle uświadomiła sobie, ile ma wolnego czasu. Nie musiała stać przy kuchence, zmywać gór tłustych naczyń. Pieniądze, które wcześniej trafiały do „wspólnej dziury”, zaczęły gromadzić się na jej karcie. Ira kupiła sobie nowe buty zimowe, o których marzyła od dwóch lat, i zapisała się na masaż.
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
