„Od stycznia każdy jest sam dla siebie” – powiedziała moja teściowa. Mój mąż posłuchał i na Nowy Rok dostał coś, czego się nie spodziewał.

- No cóż, mama mówi, że tak będzie uczciwiej. To sposób na oszczędzanie pieniędzy, panie. Spróbujmy.

Coś w Irze pękło. Postawiła miskę z sałatką na stole z takim hukiem, że ciocia Luda się skrzywiła.

„Dobrze” – głos Iry stał się lodowaty jak styczniowy wiatr. „Każdy sam dla siebie. Zapamiętaj ten dzień”.

Styczeń okazał się śnieżny i wietrzny. Nowe życie zaczęło się natychmiast, bez żadnego wstępu.

Ira pracowała jako pomoc kucharska w restauracji Uyut. To była ciężka praca, dwunastogodzinne zmiany, gorąco i parno, ale zespół był serdeczny i gościnny. Wcześniej Ira nosiła torby z zakupami do domu, gotowała trzydaniowe obiady, żeby zadowolić męża, prała i sprzątała. Teraz zmieniła taktykę.

Personel restauracji miał prawo do dwóch posiłków dziennie. Jedzenie było wyśmienite: sycące zupy, gulasze mięsne, świeże sałatki. Szef kuchni, wujek Misza, rosły Ormianin o życzliwych oczach, zawsze mawiał: „Iroczka, ci, którzy ciężko pracują, powinni dobrze jeść. Weź trochę, nie krępuj się, zabierz trochę do domu”.

Ale Ira nie zabrała nic do domu. Zaczęła jeść śniadania, obiady i kolacje w pracy. Wróciła do domu najedzona i spokojna. Kupowała sobie tylko poranne jogurty, owoce i dobrą herbatę.

W domu lodówka była podzielona na półki. Górna należała do Iry. Stały na niej słoiki z jogurtem greckim, serem i awokado. Dolne należały do ​​Żeni. Na początku były tam pierogi, tania kiełbasa i bochenek chleba.

Żenia, przyzwyczajona do domowych kotletów i sycącego barszczu, szybko posmutniała. Praca ładowacza wymaga kalorii. Samymi kanapkami długo się nie wyżywi – nie starczy sił, żeby przesunąć szafki.

„Ira, pójdziemy na kolację?” zapytał pewnego dnia, zaglądając do pustego rondla.

„Jadłem w pracy, Żenia. Mamy oddzielne budżety. Każdy się żywi. Ugotuj sobie makaron.”

Żenia ponuro żuł pusty makaron, a Ira, nałożywszy maseczkę na twarz, czytał książkę. Nagle uświadomiła sobie, ile ma wolnego czasu. Nie musiała stać przy kuchence, zmywać gór tłustych naczyń. Pieniądze, które wcześniej trafiały do ​​„wspólnej dziury”, zaczęły gromadzić się na jej karcie. Ira kupiła sobie nowe buty zimowe, o których marzyła od dwóch lat, i zapisała się na masaż.

Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇