CZĘŚĆ 1 — „ZABIERZ SWOJĄ SIOSTRĘ I UCIEKAJ”

Mój ojciec wysłał mi SMS-a o 2:03 nad ranem.

Zabierz siostrę i wyjedź natychmiast. Nie ufaj swojej matce.

W ciemności światło mojego telefonu raziło mnie w oczy.

Przez kilka sekund po prostu patrzyłem na wiadomość.

Mój ojciec, Kevin Brennan, był w Seattle na jednej ze swoich regularnych podróży konsultacyjnych. Był najbardziej ostrożną i przewidywalną osobą, jaką znałem. Nigdy nie dzwonił późno, chyba że coś było nie tak. Nigdy nie używał dramatycznego języka. Każde zdanie dobierał z taką precyzją, jak inżynier sprawdzający ciężar mostu.

Kiedy więc kazał mi uciekać, uwierzyłem mu.

Mam na imię Zoe. Miałam wtedy siedemnaście lat, byłam wystarczająco dorosła, żeby odróżnić dorosłego, który przesadza, od dorosłego, który naprawdę się boi.

Wiadomość taty była przepełniona strachem.

Wstałem z łóżka i włożyłem dżinsy, bluzę i trampki. Potem opróżniłem plecak z podręczników i zastąpiłem je laptopem, ładowarką do telefonu i trzystoma dolarami, które trzymałem ukryte w biurku.

Nigdy nie wiedziałem, dlaczego zaoszczędziłem te pieniądze na czarną godzinę.

Tej nocy w końcu zrozumiałem.

Moja dwunastoletnia siostra, Becca, spała pod stertą koców w pokoju po drugiej stronie korytarza. Mama była na dole i oglądała telewizję, więc nie mogłem ryzykować, że obudzę Beccę głośno.

Uklęknąłem przy jej łóżku, delikatnie zakryłem jej usta i potrząsnąłem jej ramieniem.

Jej oczy gwałtownie się otworzyły.

Przyłożyłem palec do ust.

„Tata przysłał mi pilną wiadomość” – wyszeptałam. „Powiedział, żebym cię zabrała i odeszła bez wiedzy mamy. Nie rozumiem dlaczego, ale musimy mu zaufać”.

Becca patrzyła na mnie szeroko otwartymi, przestraszonymi oczami.

Następnie skinęła głową.

Naciągnęła ubrania na piżamę, a ja spakowałem jej torbę. Nie mogliśmy wejść po schodach, więc zdjąłem moskitierę z okna w jej sypialni.

Podwórko wydawało się o wiele bardziej oddalone w ciemnościach.

Opuściłem Beccę tak ostrożnie, jak tylko potrafiłem, zanim upadła na trawę. Potem poszedłem za nią.

Przeszliśmy przez płot i przeszliśmy przez kilka sąsiednich podwórek, zanim dotarliśmy do ulicy oddalonej o dwie przecznice.

Dopiero wtedy się zatrzymaliśmy.

Becca miała rozwiązane sznurowadła. Kostka bolała mnie od lądowania. Oboje ciężko oddychaliśmy, stojąc pod latarnią, bez celu i bez pojęcia, przed czym uciekamy.

„Co tata ma na myśli?” zapytała Becca. „Dlaczego nie możemy ufać mamie?”

"Nie wiem."

Próbowałem do niego zadzwonić.