Dzieci oczekiwały tam na nadzorowane spotkania z rodzicami borykającymi się z problemem uzależnienia, sporami o opiekę lub nakazami sądowymi.
Byłam tam kiedyś wolontariuszką na studiach.
Przez lata nie mogłam oderwać się od poczekalni, bo było to najbardziej osamotnione miejsce, jakie kiedykolwiek widziałam.
Julian znał tę historię.
Wiedział, jak bardzo to na mnie wpłynęło.
Dlaczego więc jego telefon tam był?
Powiedział mi, że prosto z pracy poszedł na siłownię.
Charlie poruszył się niezręcznie.
„Dani?”
Mrugnęłam.
"Przepraszam."
Pocierał tył szyi.
„Chyba nie powinnam niczego zakładać, ale wyglądasz na zmartwioną.”
"Ja jestem."
Skinął głową.
„Miałem przeczucie, że tak możesz być.”
Mój puls przyspieszył.
„Znałaś mojego męża?”
„Nie powiedziałbym, że go znałem.”
Spojrzał w stronę swojej ciężarówki, zanim znów spojrzał mi w oczy.
„Widziałem go w każdy czwartek przez prawie rok.”
Moje serce zaczęło walić.
„W każdy czwartek?”
Charlie skinął głową.
„Wczoraj włącznie.”
Wczoraj był czwartek.
Julian wrócił do domu twierdząc, że zgubił telefon gdzieś pomiędzy pracą a siłownią.
Zamiast tego spędził noc w ośrodku odwiedzin rodzinnych.
Mój umysł wypełnił ciszę możliwościami, których nie chciałem.
Inna rodzina.
Tajemnicze dziecko.
