Słowa uciekły mi z głowy, zanim zorientowałem się, że mówię.
„Kiedy jeszcze ze sobą chodziliśmy.”
Charlie czekał.
„Pracowałam tam jako wolontariuszka na studiach. Wróciłam do domu z płaczem. Powiedziałam Julianowi, że to najsamotniejszy pokój, jaki kiedykolwiek widziałam”.
Nagle wyraźnie przypomniałem sobie treść rozmowy.
Powiedziałem: „Nikt nie powinien czekać na kogoś, kto może nigdy nie nadejść”.
Charlie skinął głową, jakby już to słyszał.
„Myślę, że pamiętał.”
Spojrzałam na niego.
"Co masz na myśli?"
„Powiedział mi coś podobnego”. Charlie się uśmiechnął. „Powiedział, że gdyby choć jedno dziecko miało kogoś, kto byłby chętny pojawiać się w każdy czwartek, może czekanie nie byłoby tak samotne”.
Szybko mrugnęłam, żeby powstrzymać łzy.
Zapomniałem, że wypowiedziałem te słowa wiele lat temu.
Julian nie.
Charlie spojrzał na zegarek.
„Powinienem już iść.”
"Dziękuję."
