Jedno wyłupiaste oko zostało zastąpione zielonym markerem.
Położył go ostrożnie na mojej dłoni.
„Mały chłopiec upierał się, że Tata Dinozaur o tym zapomniał, więc wziąłem to ze sobą.”
Wpatrywałem się w zabawkę.
Jego ogon został z powrotem przyklejony taśmą.
Oko znacznika było krzywo osadzone.
Oczywiste jest, że dla kogoś było to bezcenne.
Charlie się uśmiechnął.
„Mały chłopiec chciał, żebym dopilnował, żeby on też trafił do domu”.
Poczułem ucisk w klatce piersiowej.
„Nie mogę tego zatrzymać” – powiedziałem.
Charlie pokręcił głową.
„Chłopiec powiedział, że Tata Dinozaur potrzebował tego bardziej.”
Spojrzałem w górę.
"Dlaczego?"
„Powiedział, że bohaterowie zawsze o czymś zapominają.”
Gula w gardle stała się bolesna.
Charlie wrócił ponownie do swojej ciężarówki.
„To też.”
Podał mi koronę z papieru konstrukcyjnego, pokrytą żółtą kredką i krzywo naklejonymi naklejkami.
Na przodzie, dużymi, niebieskimi literami, widniał napis:
KRÓL DINOZAUR
Śmiałem się przez łzy.
Charlie się uśmiechnął.
„Wczoraj kazali mu to założyć. Próbował zdjąć. Głosowali przeciwko niemu”.
Po raz pierwszy odkąd usłyszałam słowa „centrum odwiedzin” szczerze się roześmiałam.
Potem spojrzałem na koronę.
„Charlie, powiedziałem mu kiedyś…”
