
Dwupokojowe mieszkanie na trzecim piętrze starej, ceglanej kamienicy stało się dla Lery prawdziwą oazą spokoju. Dwudziestodziewięcioletnia nauczycielka matematyki odziedziczyła to mieszkanie dwa lata temu po swojej babci Antoninie Wasiliewnie. Jasne pokoje, wysokie sufity i parkiet, o który babcia dbała przez całe życie, tworzyły atmosferę spokoju i komfortu.
Lera zaaranżowała przestrzeń według własnego gustu. W dużym pokoju stały regały sięgające sufitu, fotel przy oknie i małe biurko. Drugi pokój przekształciła w sypialnię: łóżko, szafa, komoda z lustrem. W kuchni znajdowało się absolutne minimum: stół dla dwóch osób, dwa stołki, stara lodówka i kuchenka gazowa. Prosta, schludna i wygodna dla jednej osoby.
Po pracy Lera uwielbiała wracać do domu, parzyć herbatę i siadać w fotelu z książką. Nikt nie musiał się spierać o wybór programów telewizyjnych, można było po prostu cieszyć się ciszą. Sąsiedzi byli spokojni, a podwórko spokojne – idealne warunki do odpoczynku po pracowitych dniach w szkole.
Ale Lera miała liczną rodzinę, która patrzyła na sytuację zupełnie inaczej. Mama Galina Pietrowna, lat 53, pracowała jako pielęgniarka w przychodni. Ciocia Nina, młodsza siostra mamy, lat 48, pracowała jako ekspedientka w sklepie. Siostra Ira, lat 32, wychowała dwoje dzieci: ośmioletniego Maksima i pięcioletnią Daszę. Kuzyn Oleg, lat 25, pracował jako ślusarz w fabryce.
Wszyscy krewni mieszkali w różnych częściach miasta. Mama miała kawalerkę w dzielnicy mieszkalnej. Ciocia Nina wynajmowała pokój w mieszkaniu komunalnym. Siostra Ira i jej dzieci mieszkały w wynajętym kawalerce na obrzeżach. Oleg mieszkał z rodzicami w dobole, gdzie oprócz niego mieszkali również jego młodszy brat i babcia.
Mieszkanie Lery w centrum miasta, przestronne i dobrze zorganizowane, wydawało się jej rodzinie idealnym miejscem na rodzinne spotkania. Galina Pietrowna regularnie powtarzała sakramentalną frazę:
— Wpadnij do Lery, dziewczyny nie będą zajęte w domu, pozwól jej przynajmniej porozmawiać z ludźmi.
Mama rzadko dzwoniła do Lery, głównie w święta lub gdy trzeba było omówić coś pilnego. Regularnie jednak przekazywała zaproszenia reszcie rodziny w imieniu córki. Okazało się, że Lera dowiedziała się o wizytach krewnych dopiero po fakcie, gdy zadzwonił dzwonek do drzwi.
