Rozdział 7: Dlaczego dyscyplina fizyczna nie ma miejsca w bezpiecznej klasie
Szkoły potrzebują zasad. Uczniowie potrzebują granic, a nauczyciele sposobów zarządzania zachowaniem, aby wszyscy mogli się uczyć. Ale dyscypliny nigdy nie należy mylić z agresją fizyczną.
W klasie mogą znajdować się uczniowie o różnych osobowościach, potrzebach edukacyjnych, stylach komunikacji i poziomach dojrzałości. Niektóre dzieci są ciche, inne zadają wiele pytań. Niektóre wymagają wielokrotnych wyjaśnień, a inne mogą mieć trudności z wykonywaniem poleceń. Od nauczycieli oczekuje się, że będą radzić sobie z tymi różnicami, wykorzystując umiejętności zawodowe i metody zatwierdzone przez szkołę.
Kary fizyczne lub agresywny kontakt mogą podważyć poczucie bezpieczeństwa, które umożliwia naukę. Kiedy dziecko boi się zranienia lub upokorzenia, jego uwaga może odciągnąć się od lekcji i skupić na unikaniu reakcji osoby dorosłej.
Może to wpłynąć na uczestnictwo. Uczeń, który kiedyś swobodnie podniósł rękę, może zacząć milczeć. Dziecko, które nie rozumie tematu, może unikać proszenia o pomoc. Inni mogą odczuwać niepokój, gdy zostaną wezwani na przód klasy lub gdy będą musieli porozmawiać z nauczycielem na osobności.
Wpływ przykrego doświadczenia może być różny u każdego dziecka. Niektóre dzieci mogą szybko dojść do siebie dzięki wsparciu, podczas gdy inne mogą potrzebować czasu i wsparcia, aby znów poczuć się komfortowo w szkole. Niewłaściwe byłoby założenie, że każdy uczeń zareaguje w ten sam sposób.
Główną zasadą jest to, że dyscyplina musi być bezpieczna, proporcjonalna i zgodna z polityką szkoły. Nauczyciele mogą ustalać oczekiwania, stosować ustne przypomnienia, wymierzać konsekwencje w sposób uporządkowany, angażować pedagogów szkolnych i komunikować się z rodzinami, gdy zachowanie dziecka budzi obawy.
Żaden z tych obowiązków nie daje nauczycielowi pozwolenia na gryzienie, uderzanie, grożenie lub celowe ranienie ucznia.
Gdyby zarzut zawarty w nagłówku się potwierdził, sprawa wyszłaby poza nieudaną decyzję kierownictwa klasy. Podniosłaby poważne pytanie, czy osoba dorosła, której to dotyczyło, przestrzegała podstawowych zasad etyki zawodowej.
Ale potwierdzenie jest ważne. Dostarczony raport nie ustala tożsamości nauczyciela, dokładnych działań ani wyniku dochodzenia. Zarzut należy traktować poważnie i nie przedstawiać go jako udowodnionego ustalenia.
