Adele się uśmiechnęła, ale rozpoznałem ten uśmiech. Uprzejmy, nie ciepły.

„Cieszę się, że ci się udało” – powiedziała.

Maya dotknęła policzka Adele.

Potem zwróciła się do mnie. „Robert.”

Jej wzrok przesunął się po moim garniturze. „Wyglądasz na zmęczonego”.

„Piętnaście lat rodzicielstwa wystarczy, żeby to osiągnąć”.

Harry stanął za nią.

Uśmiech Mai stał się mocniejszy. „Nie zaczynaj dzisiaj”.

„Nie planowałem tego.”

„To ślub Adele.”

„Wiem. Dlatego tu jestem.”

Jej wzrok się wyostrzył. „Zawsze potrafiłeś sprawiać, że wyglądałeś szlachetnie”.

Moja szczęka się zacisnęła.

Adele spojrzała na mnie ponad ramieniem Mai.

Jeszcze nie.

Więc połknąłem odpowiedź, którą chciałem dać.

Ceremonia rozpoczęła się wkrótce potem. Adele wsunęła rękę pod moje ramię i przez sekundę znów zobaczyłem dziewczynę na schodach.

„Trzymasz moją dłoń, tato” – wyszeptała.

Drzwi się otworzyły i wszyscy wstali.

Kiedy dotarliśmy do Jerome'a, spojrzał na Adele tak, jakby rozumiał, co przeżyła, nie prosząc jej o wyjaśnienia.

Urzędnik zapytał, kto ją przedstawił.

Otworzyłem usta.