„Ponieważ najpierw chciałem wiedzieć, co ona robi”.
„A teraz?”
„Teraz wiem.”
Jerome, narzeczony Adele, wszedł do kuchni z kartkami przy stole w ręku i zamarł, gdy zobaczył nasze twarze.
„Zły moment?”
Adele spojrzała na niego. „Moja mama napisała do taty”.
Jerome odłożył karty. „Idzie?”
„Z Harrym” – powiedziała Adele. „A ja potrzebuję pudełka”.
Spojrzałem na niego. „Nie daj się w to wciągnąć”.
„Za trzy dni żenię się z tą rodziną” – powiedział. „Myślę, że to przeciąganie już się zaczęło”.
Adele dotknęła mojego ramienia. „Proszę, tato. Daj mi się tym zająć”.
„Nie wiesz, co to pudełko zrobi.”
„Wiem, co już robi jej kłamstwo”.
Spojrzałam na moją córkę. Nadal widziałam małą dziewczynkę na schodach, ale już nie była mała.
„Co z tym zrobisz?”
„Używaj tego tylko, jeśli skłamie.”
„Wtedy pozostaje zamknięte”.
To wydawało się sprawiedliwe.
Pudełko było tam, gdzie zawsze, schowane za starymi papierami i kocem, którego nikt nie używał. Zdjąłem je obiema rękami i zaniosłem z powrotem.
„No i proszę” – powiedziałem, kładąc to na stole. „Piętnaście lat”.
—
W dniu ślubu obudziłem się przed wschodem słońca.
