Colin cieszył się, że Stacy w końcu miała weekend dla siebie – dopóki nie wróciła z Nashville w długich rękawach w nieznośnym upale. Próbował zignorować nieprzyjemny ucisk w piersi, ale jedna chwila nieuwagi ujawniła coś, co sprawiło, że zaczął kwestionować wszystko.
Moja żona Stacy od lat nie wybrała się na babski wypad.
To ja ją do tego namówiłem.
Przez miesiące poruszała się przez życie niczym telefon, który zatrzymał się na dwóch procentach — w jakiś sposób nadal działając, ale zawsze o krok od wyłączenia.
Uczyła w trzeciej klasie, zajmowała się większością wizyt lekarskich swojej matki, a mimo to każdego wieczoru wracała do domu, starając się uśmiechać, jakby nie była całkowicie wyczerpana.
Kiedy więc kilkoro starych przyjaciół ze szkoły średniej zaprosiło ją na weekend do Nashville, powiedziałem jej, że musi przyjąć zaproszenie.
Siedziała przy kuchennej wyspie w jednym z moich starych T-shirtów, z włosami spiętymi w niedbały kok. „To brzmi samolubnie”.
„Egoizm?” – zapytałam. „Stacy, nie miałaś PRAWDZIWEGO weekendu poza domem od naszego miesiąca miodowego”.
Uśmiechnęła się do mnie wyczerpanym uśmiechem. „To nieprawda”.
„Podaj jeden.”
Jej usta otworzyły się i zamknęła.
Wskazałem na jej telefon. „DOKŁADNIE. Idź. Napij się czegoś z owocami. Załóż buty, których nigdy nie nosisz. Śpiewaj za głośno. Nic mi nie będzie”.
Spojrzała z powrotem na czat grupowy, a ja zauważyłem, że jej wyraz twarzy łagodnieje.
W tym uśmiechu kryła się młodsza wersja Stacy, kobiety, którą pamiętałam z początku naszego związku. Wtedy śmiała się całym ciałem i mówiła ożywionymi dłońmi.
„Jesteś pewien?” zapytała.
"Całkowicie."
W piątek odwiozłem ją na lotnisko. Miała na sobie dżinsy, biały podkoszulek i cienką kurtkę jeansową, którą zdjęła przed odlotami, bo upał już wisiał nad miastem.
„Napisz mi SMS-a, jak wylądujesz” – powiedziałem, wyjmując jej walizkę z bagażnika.
„Tak zrobię”, obiecała.
Pocałowała mnie szybko, ale serdecznie, po czym pospiesznie weszła do środka, ciągnąc za sobą bagaż podręczny.
W ten weekend w domu czuło się źle, gdy jej nie było.
Zbyt cicho.
Oglądałem baseball z za dużą głośnością, zamawiałem jedzenie i przeciągałem się po przekątnej łóżka jak świeżo upieczony singiel. Mimo to, ilekroć mój telefon się rozświetlał, uśmiechałem się, zanim go sprawdziłem.
Była tam Stacy z dwiema kobietami, które rozpoznałam ze starych pamiątkowych albumów, Brooke i Tessą, a także jeszcze jedna kobieta o imieniu April, która wyprowadziła się, zanim Stacy i ja się poznaliśmy.
Stacy trzyma różowy napój w plastikowym kubku. Stacy w kowbojskim kapeluszu, śmieje się z mocno zaciśniętymi oczami.
Wyglądała na naprawdę szczęśliwą.
To było wszystko, czego potrzebowałem.
