„Dosłownie” – otworzyłem notatnik, a cała moja postawa emanowała biznesową gościnnością. „Przypomnijmy ci krótko. Zgodnie z artykułem 671 Kodeksu Cywilnego, lokale mieszkalne wynajmuje się na podstawie umowy najmu. Wartość rynkowa mojego jednopokojowego mieszkania w tej okolicy wynosi czterdzieści pięć tysięcy rubli plus media według licznika. Ale jestem gotów dać ci dużą zniżkę rodzinną. Czterdzieści trzy tysiące. I oficjalną umowę, więc wszystko jest jasne jak słońce. Jako praworządny obywatel, płacę podatki jako osoba samozatrudniona. Będziesz potrzebować tymczasowej rejestracji, żeby dostać pracę w salonie, prawda? Załatwimy to, bez problemu!”
Twarz Galiny Pietrowny poczerwieniała nieestetycznie. Jej samozadowolenie ustąpiło miejsca palącej urazie kogoś, komu darmowy placek został wyrwany sprzed nosa.
„Zwariowałaś?!”. syknęła, zapominając o swoim rzekomo chorym sercu. „Z własnym? Za pieniądze?! Jak możesz w ogóle wspominać o takich sumach!”
„Czemu cię to dziwi?” – szczerze uniosłam brwi. „Przed chwilą krzyczałaś, że jesteśmy rodziną. A w normalnej rodzinie dorośli szanują nawzajem swoją własność i pracę. Pracuję jako administrator od ósmej rano, a Sierioża cały dzień ślęczy nad projektami. Nie jesteśmy organizacją charytatywną ani schroniskiem. Gdyby Luda potrzebowała pilnej operacji albo pomocy w kłopotach, oddalibyśmy ostatnią szansę. Ale przeprowadzka do Moskwy, żeby spiłować paznokcie, to projekt biznesowy. A w biznesie każdy płaci za siebie”.
„Za takie pieniądze wolimy wynajmować od obcych!” Luda dumnie uniosła brodę. Jej głos zabrzmiał metalicznie, a wszelki ślad po jej skromnym, prowincjonalnym wizerunku zniknął. „Przynajmniej właściciele nie będą nas dręczyć swoimi deprecjacjami i przepisami podatkowymi! Co za dobroczyńca!”
Please click on the next page to continue reading 👇
