Moja teściowa postanowiła pozwolić swoim krewnym mieszkać w moim mieszkaniu za darmo. Ale „wewnętrzne grono” kończyło się na słowie „wynajem”.

„Genialny pomysł!” Z radością zatrzasnęłam notes. „Zwłaszcza że ceny rosną teraz sezonowo. Radzę się pospieszyć z poszukiwaniami. Szukajcie blisko metra, żeby zaoszczędzić na biletach; transport w Moskwie jest drogi”.

Teściowa ciężko westchnęła. W końcu zrozumiała: jej piękny plan, w którym pełniła rolę hojnej patronki kosztem synowej, legł w gruzach. Bez kontroli, bez zysku.

„Nigdy więcej nie postawię nogi w tym chciwym domu!” – oznajmiła tragicznie Galina Pietrowna, wyrywając mi płaszcz z rąk. „Sieriozo, synu mój, jeśli zostaniesz z tym najemnikiem… wężem, nie będziesz już moim synem!”

Siergiej westchnął spokojnie, podszedł do otwartych drzwi i powiedział spokojnie:

„Mamo, dość tych koncertów. Ira ma absolutną rację. Jeśli chcesz pomóc Ludze podbić stolicę, pozwól jej zamieszkać z tobą. Masz piękne trzypokojowe mieszkanie. A dwa pokoje są puste. To tam Luda uwolni swoją energię”.

To był idealny mat. Wpuścić obcego do swojego świętego mieszkania, gdzie na każdej komodzie leżały wykrochmalone koronkowe serwetki, a pilot do telewizora wciąż leżał w fabrycznie zamkniętej plastikowej torebce? Moja teściowa prędzej zgodziłaby się na zamieszkanie w swoim mieszkaniu w obozie Cyganów.

„Mam wysokie ciśnienie! W moim wieku potrzebuję spokoju i ciszy, a nie zapachu acetonu!” – warknęła Galina Pietrowna, szybko wypychając oszołomioną siostrzenicę i jej ogromną walizkę na klatkę schodową.

Drzwi zatrzasnęły się z taką siłą, że klucze na stoliku nocnym zabrzęczały w korytarzu. Konflikt został rozwiązany, sprawiedliwości stało się zadość, po cichu, ale ostatecznie.

Please click on the next page to continue reading 👇