Moja teściowa postanowiła pozwolić swoim krewnym mieszkać w moim mieszkaniu za darmo. Ale „wewnętrzne grono” kończyło się na słowie „wynajem”.

„Dobrze” – Galina Pietrowna przeszła do ofensywy, zdając sobie sprawę, że jej apel o litość nie zadziałał. „Już wszystko zdecydowałam. Zadzwoniłam do ciotki Maszy na wieś i przekazałam jej dobrą nowinę, że Luda się zadomowiła. Będzie tam mieszkać. To też mieszkanie Sieriożki, jesteś mężatką!”

„Mamo, tak naprawdę nie, prawnie to nieprawda” – powiedział jej mąż cicho, ale stanowczo, odkładając w końcu niedojedzoną kanapkę na stolik nocny. „To własność osobista Iriny. Nie mam z tym nic wspólnego”.

„Zamknij się, ty pantoflarzu!” – warknęła matka, wpatrując się w syna. „Ira, nie hańb rodziny. Ludzie cię nie zrozumieją. Jesteśmy jednym z nas!”

„Wiesz, Galino Pietrowna, masz absolutną rację” – skinąłem głową, patrząc jej prosto w oczy. „Rodzina to rzecz święta. Powinnaś pomagać swojej rodzinie”.

Teściowa spojrzała na syna triumfalnie, jakby chciała powiedzieć: „Naucz się rozmawiać z kobietami” – zdołała w końcu powiedzieć. Luda pisnęła radośnie i sięgnęła po rączkę swojej ogromnej walizki.

„No więc, Ludoczko” – kontynuowałem, biorąc notes i długopis z nocnej szafki – „wynajmę ci mieszkanie jak własne, na specjalnych warunkach. Nie pobiorę nawet kaucji za ostatni miesiąc. Tylko czynsz za pierwszy miesiąc i małe ubezpieczenie na wypadek szkód”.

Luda odsunęła rękę od walizki, jakby jej uchwyt nagle rozpalił się do białości.

„Co masz na myśli… wynająć?” wyjąkała, tracąc cały swój wielkomiejski ton. „Ale mówiłeś, że jesteśmy sami…”

Please click on the next page to continue reading 👇