Myślę, że wiem dlaczego.
„Twoja matka przyszła do mojego mieszkania. Wiosną 1985 roku. Miała na sobie ten szary płaszcz z futrzanym kołnierzem, pamiętasz go?”
"Pamiętam."
„Usiadła na mojej sofie” – ciągnęła Anna – „i powiedziała mi, że się do niej nie nadaję. Złe pochodzenie. Zła rodzina. Zła przyszłość dla jej syna”.
Ostrożnie odstawiłem kubek, bo ręka mi się trzęsła. „Moja mama tak powiedziała?”
„Powiedziała coś więcej”.
Twoja matka przyszła do mojego mieszkania.
„Czym ona ci groziła?”
„Groziła, że doprowadzi do zwolnienia taty, kiedy moi rodzice ledwo wiązali koniec z końcem. Moja siostra miała wyjść za mąż za dobrego człowieka, a Ruth groziła, że zniszczy jej reputację”.
„Ona nie mogła tego zrobić”.
Anna spojrzała mi w oczy. „Czyż nie mogłaby?”
Nie miałem odpowiedzi.
„Wszyscy w Millfield słuchali Ruth.”
Czym ona ci groziła?
„Moja matka”. Mój głos brzmiał jakby dochodził z oddali. „Moja matka uczyła w szkółce niedzielnej”.
„Twoja matka miała władzę” – powiedziała cicho Anna. „I użyła jej wobec dwudziestoletniej dziewczyny, której rodzina nie miała niczego”.
„Więc list , który mi wysłałeś” – powiedziałem. „Ten, w którym napisałeś, że nie dasz rady przejechać dystansu”.
„Napisałam to tej nocy. Płakałam przez cały czas.”
„Co się z tobą stało potem? Ożeniłeś się?”
Twoja matka miała władzę.
Anna pokręciła głową. „Nie”.
"Dzieci?"
„Nie. Nigdy nie wyobrażałam sobie takiego życia z nikim innym.”
Spojrzałem na kawę. Czterdzieści lat nagle wydało mi się jeszcze dłuższe.
Czterdzieści lat, a ja wierzyłem, że po prostu nie kochała mnie wystarczająco. „Dlaczego do mnie nie przyszedłeś? Nawet po tym, jak odszedłeś?”
Czy wyszłaś za mąż?
Anna spojrzała na swoje dłonie. „Dowiedziałam się, że jestem w ciąży trzy tygodnie później”.
Spojrzałem na nią. „Co?”
„Byłam w ciąży, Walterze.”
Pokój zdawał się przechylać.
Dziecko. Moje i Anny.
Przez czterdzieści lat myślałem, że ją straciłem.
