"Pamiętam nazwisko po mężu."
Nie mam ci nic do powiedzenia na ten temat.
"Daj mi to."
Po trzech telefonach odebrała kobieta.
"Cześć?"
Zamknąłem oczy. Nawet po czterech dekadach znałem ten głos.
„Anno? To jest Walter.”
Po drugiej stronie linii zapadła długa, pełna napięcia cisza.
Znałem ten głos.
„Walter” – powiedziała w końcu. „Mój Boże”.
„Anno, czy mogłabym przyjść do Ciebie?”
„Po czterdziestu latach?”
„Wiem, jak to brzmi. Ale Carol poprosiła mnie, żebym cię odnalazł, zanim umrze. Muszę zrozumieć dlaczego”.
Przez chwilę milczała. „Kiedy?”
"Kiedy tylko będziesz się czuł komfortowo."
Kolejna pauza. „Sobota”.
Carol poprosiła mnie, żebym cię znalazł.
***
W sobotę jechałem cztery godziny do Pittsburgha, mając w kieszeni pierścionek Carol.
Siedziałem przed domem Anny prawie godzinę zanim zapukałem.
Drzwi się otworzyły i ona tam była.
Jej włosy stały się srebrne, a w kącikach ust pojawiły się delikatne zmarszczki, ale jej oczy były dokładnie takie, jakie pamiętałem.
I oto była.
Z jakiegoś powodu wydały mi się znajome, zupełnie niemające nic wspólnego z tym, co wydarzyło się czterdzieści lat temu.
Nie mogłem tego umiejscowić.
"Walter."
„Anno. Przepraszam, że pojawiłem się tak niespodziewanie. Moja żona, Carol. Zmarła kilka tygodni temu. Zanim umarła, poprosiła mnie, żebym cię odnalazł.”
Coś przemknęło przez twarz Anny.
Rozpoznanie. Smutek. Rodzaj znużonego zrozumienia.
Nie mogłem tego umiejscowić.
„Tak, chyba wiem dlaczego”. Odsunęła się od drzwi. „Wejdź, Walterze. Lepiej usiądź”.
Anna drżącymi dłońmi nalała dwie kawy.
„Co Carol chciała, żebym wiedział?”
Usiadła naprzeciwko mnie. „Że nigdy cię nie odrzuciłam z powodu twojej przeprowadzki”.
Poczułem chłód w piersi. „Więc dlaczego?”
