—

Następnego ranka Lucy wsiadła do autobusu obok Zoe, nie oglądając się za siebie.

„Napisz mi SMS-a, jak już tam będziesz” – powiedziałem.

"Ja wiem."

"Kocham cię."

Spojrzała mi w oczy o sekundę za długo.

Potem powiedziała: „Pa, mamo”.

Zoe pochyliła się nad przejściem. „Dopilnuję, żeby wysłała zdjęcia”.

Lucy rzuciła jej spojrzenie.

Pierwszego dnia Lucy i tak wysłała zdjęcia.

Nurkowanie w jeziorze.

Stoję z Zoe przy grillu.

Przy ognisku z płonącą pianką.

Odpowiedziałem: „Uważaj, Lu”.

Ale wyglądała na tak szczęśliwą, że przez kilka godzin byłem przekonany, że ta podróż jej pomaga.

Następnego dnia każde połączenie trafiało bezpośrednio na pocztę głosową.

Na początku myślałem, że pływają.

Potem pomyślałem, że rozładowała się jej bateria.

O godzinie drugiej wysłałem trzy wiadomości.

„Kochanie, zadzwoń, kiedy będziesz mogła.”
„Wszystko w porządku?”
„Lucy?”

O trzeciej zadzwonił jeden z nauczycieli.

„Violet” – powiedział, a jego głos zabrzmiał niewłaściwie.

"Co się stało?"