Mój synek urodził się z włosami białymi jak śnieg i niebieskimi oczami. Lekarze zdiagnozowali u niego albinizm. Mój mąż wrzasnął: „ZOSTAW GO W SZPITALU! NIE BĘDĘ GO WYCHOWYWAŁ!”. Wzięłam dziecko i odeszłam. Dwa dni później zadzwoniono do mnie ze szpitala. „PROSZĘ PANI, MUSI SIĘ PANI CZEGOŚ DOWIEDZIEĆ O SWOIM DZIECKU”. To, co usłyszałam później, sprawiło, że niemal zemdlałam…

„Andrew był naszym jedynym dzieckiem”.

„Więc wiedzą państwo, co to znaczy kochać kogoś tak bardzo, że sama myśl o życiu bez tej osoby jest nie do zniesienia”.

Jej oczy napełniły się łzami.

"Nie".

Pocałowałam Olivera w czoło.

„Więc proszę, nie każcie mi żyć bez mojego syna”.

Margaret zaczęła płakać.

Ale zanim zdążyła odpowiedzieć, odezwał się George.

„Jest jeszcze coś, o czym powinna pani wiedzieć”.

Spojrzałam na niego.

„Robert zażądał od nas pieniędzy”.

Poczułam, jakby moje serce na chwilę przestało bić.

„Co takiego?”

George wziął głęboki oddech.

„Powiedział, że jeśli chcemy adoptować Olivera, oczekuje zwrotu wydatków, które poniósł podczas przygotowań do narodzin dziecka”.

Patrzyłam na niego z niedowierzaniem.

„Łóżeczko? Pokój dziecięcy? Rachunki ze szpitala?”

George skinął głową.

„Zażądał dwudziestu pięciu tysięcy dolarów”.

Przez chwilę nie słyszałam niczego wokół siebie.

Robert spędził miesiące na urządzaniu pokoju Olivera.

Własnoręcznie złożył jego łóżeczko.