A teraz chciał pieniędzy od obcych ludzi, którzy mieli nadzieję adoptować naszego syna.
„Zapłaciliście mu?” – wyszeptałam.
„Oczywiście, że nie” – odpowiedziała Margaret. „Powiedzieliśmy mu, że dziecko nie jest towarem, który można sprzedać. Wtedy nalegaliśmy, żeby porozmawiać bezpośrednio z panią”.
Doktor Harris wyglądał na głęboko zaniepokojonego.
„Emily, powinna pani porozmawiać o tym z prawnikiem. Możemy również skontaktować panią z pracownikiem socjalnym naszego szpitala”.
Nie mogłam przestać drżeć.
Dziewięć lat małżeństwa.
Pięć lat marzeń o dziecku.
A mężczyzna, którego kochałam, najwyraźniej próbował zamienić naszego syna w finansową transakcję.
Margaret powoli wstała.
„Emily, tak bardzo mi przykro. Nie powinniśmy byli zwracać się do pani w ten sposób”.
Spojrzała na Olivera.
„Myślę, że nasz własny ból sprawił, że zapomnieliśmy, co oznaczałoby odebranie innej matce jej dziecka”.
Otarłam łzy.
„Bardzo mi przykro z powodu Andrew. Naprawdę”.
Skinęła głową.
„Ale Oliver nie jest Andrew” – kontynuowałam. „Jest moim synem. I bez względu na trudności, z jakimi będziemy musieli się zmierzyć, chcę sama go wychować”.
Margaret uśmiechnęła się smutno.
„Więc to jest pani odpowiedź”.
"Nie".
