Spojrzał na mnie.
Miał opuchnięte oczy.
Pospieszyłem wzdłuż nawy.
"Danny, co robisz?"
Nie odpowiedział.
"Danny, co robisz?"
„Dlaczego byłeś tak ubrany na pogrzebie swojego ojca?”
Przez sekundę przyglądał się trumnie.
Potem przeszedł obok mnie.
Prosto do Richarda.
Każde drażniące słowo, które czekało w moim gardle, zniknęło.
Daniel położył obie ręce na trumnie.
„Dlaczego byłeś tak ubrany na pogrzebie swojego ojca?”
Jego ramiona się zgięły.
„Przepraszam, tato. Przepraszam, że nie przyszedłem wcześniej.”
Pochylił się nad trumną i zapłakał z bezradnością, jakiej nie widziałam u niego od czasów dzieciństwa.
Nikt już nie szeptał.
Stałam za nim oszołomiona.
„Przepraszam, tato. Przepraszam, że nie przyszedłem wcześniej.”
Cokolwiek ta sukienka oznaczała, na pewno nie była kpiną.
Podczas nabożeństwa Daniel siedział dwa miejsca ode mnie.
Co chwilę zerkałam na sukienkę.
Coś w tym wszystkim mnie niepokoiło, poza tym, co oczywiste.
Cokolwiek ta sukienka oznaczała, na pewno nie była kpiną.
Kolor.
Małe guziki pokryte materiałem.
Niewielkie zaciągnięcie w okolicy talii.
Znałam tę sukienkę.
