Przez kolejne cztery miesiące Daniel nadal odbierał moje telefony, ale każda rozmowa ostatecznie kończyła się na tym samym zdaniu.
„Mamo, kocham cię. Ale nie proś mnie, żebym wybaczyła tacie”.
„Proszę, Tisha. Nie pytaj mnie o nic.”
Nienawidziłam Richarda za to, że nie chciał mi nic wyjaśnić.
Nienawidziłam Daniela za to, że odszedł.
Przede wszystkim nienawidziłam siebie, bo chociaż dwaj mężczyźni, których kochałam, rozstali się, ja nie miałam pojęcia, co mam naprawić.
Nienawidziłam Richarda za to, że nie chciał mi nic wyjaśnić.
A naprawianie rzeczy było zazwyczaj jedyną rzeczą, którą potrafiłem zrobić.
W kaplicy rozległ się szelest.
Spojrzałem w górę.
Drzwi się otworzyły.
Daniel tam stał.
Przez pół sekundy widziałem tylko swojego syna.
W kaplicy rozległ się szelest.
Potem zobaczyłem, co miał na sobie.
Różowy.
Nie różowa koszula.
Nie jakiś dziwny garnitur.
Sukienka.
Wyblakła różowa sukienka kobiety, która nienaturalnie opadała mu poniżej kolan, rozciągała się na ramionach i wyglądała jeszcze bardziej absurdalnie na jego czarnych, eleganckich butach.
Potem zobaczyłem, co miał na sobie.
W pokoju rozległy się szepty.
Ktoś za mną westchnął.
Zrobiło mi się gorąco.
"Danielu."
